Ένας σκύλος ήρθε απόψε απ' τα σκαλιά...

Πιστεύω ακράδαντα ότι θα ήταν πολύ καλή ιδέα και πρωτοποριακό για τον τόπο, εάν σε κάποιο σταθμό του μετρό της Αθήνας, έπαιζαν από τα μεγάφωνα συνέχεια βαριά λαϊκά στο φουλ. Καζαντζίδη, Μπέλλου, Διονυσίου, τέτοια... Π.χ. στο Μοναστηράκι.

Και όταν θα έμπαινες στο τρένο η ανακοίνωση θα έλεγε: "Επόμενος σταθμός Μοναστηράκι. Ένας ο σταθμός..."

Επίσης από τα μεγάφωνα θα ήπρεπε να ακούγονται και αφιερώσεις. Να μπορείς δηλαδή να πας στον υπάλληλο και να του πεις "βάλε 'Τα μαύρα μάτια σου' αφιερωμένο από τον Νώντα στην Κούλα, με υπερβολική αγάπη".

Πιστεύω ότι στο σταθμό αυτό θα ήπρεπε συνταυτοχρόνως να ύπαρχαν τραπεζάκια σιδερένια και ξύλινες καρέκλες όπου θα σερβίρετο λεμονάς, ουζομεζές και τσιπουράκι. Να διατίθεντο επίσης τάβλι, χαρτιά σημαδεμένα, χαρτιά ασημάδευτα, χαρτιά ασυμμάζευτα, ναργιλές και ζάρια (κόκαλα).

Το να μαχαιρώσεις τον άλλονε στο γόνατο θα ετιμωρείτο με πρόστιμο 40 φορές επί την τιμή του εισιτηρίου. Μαχαίρωμα οπουδήποτε αλλού (πχ στο αυτί, στο σπίτι, στο γραφείο) θα ετιμωρείτο με παραδειγματικό ξούρισμα του μύστακος και με δωρεάν εγγραφή σε γυμναστήριο.

Το Πρότζεκτ αυτό θα μπορούσε να επεκταθεί και σε άλλους σταθμούς ανάλογα με την τριγύρω περιοχή. Στο Γκάζι πχ να ακούγονται μοντερνο-γκέι μπιτάκια και οι αφιερώσεις να λένε "ο Τόλης αφιερώνει στον τζουτζούκο του". Ή στον Ευαγγελισμό να ακούγονται τραγούδια για αρρώστους, ηλικιωμένους, ετοιμοθάνατους, ετοιμόγεννους και ετοιμοπαράδοτους και οι αφιερώσεις να λένε "Τα τέκνα, η σύζυγος, τα αδέρφια και τα εγγόνια αφιερώνουν με πολλή αγάπη στον αγαπημένο μας πατέρα, σύζυγο, αδερφό και παππού το 'Αν σε χάσω"...

Δεν ξέρω πως σας ακούγεται η πρότασή μου αυτή, εγώ πάντως θα επιμείνω και θα την υπερασπιστώ με πάθος και μπρίο. Αν χρειαστεί θα καταφύγω και σε προσφυγή. Ελπίζω να μη χρειαστεί.

Νυχτερίδες κι αράχνες!!!

Εντάξει ρε παιδιά, καθυστέρησα λιγάκι να αναρτήσω κατιτίς, αλλά μην το κάνουμε και θέμα... Εσείς ωστόσο, φαντάζομαι, θα τσεκάρατε καθημερινά το μπλογκ (και δυο και τρεις φορες) για να δειτε μήπως και φανεί κανένα νέο μου, και γι' αυτό πιστεύω μέχρι αύριο να το έχετε διαβάσει όλοι το καινούριο ποστ... και οι τρεις σας...

Λοιπόν, ο τίτλος έχει διπλή αξία. Γιατί και το μπλογκ έπιασε αράχνες, αλλά κι η ιστορία που θα σας πω πιθανόν να κρύβει νυχτερίδες... στο υπόγειο!!!

Όλοι ξέρουμε ότι τον ιούλιο πέρασα δυο μερες στο σπίτι της Χριστίνας στην Αυστριακή εξοχή, στα σύνορα με την Τσεχία παρακαλώ... Ενα ε! να κάμεις, είσαι Τσεχία... Γι ' αυτό εκεί προσέχουνε πολύ και ούτε ε! κάνουνε, ούτε πορδή δεν αφήνουνε εδώ που τα λέμε, μην τύχει και βρεθούνε ξαφνικά Τσεχία, και εκεί δε μιλούνε και τη γλώσσα (Ιωάννα νομίζω με καταλαβαίνεις)...

Το σπίτι αυτό λοιπόν είναι μια αγροικία πολύ μεγάλη, έχει διάφορες πτέρυγες που ούτε καν είδα όσο ήμουν εκεί, έχει βέβαια αυλή, ένα στάβλο με γελάδες και μερικές μεγάλες αποθήκες. Και γύρω γύρω τα λιβάδια και τα δάσα που είδατε όσοι έχετε φέησμπου...

Κάποια στιγμή στο παρελθόν, η Χριστίνα μου είχε πει ότι είχε ακούσει για μια ιστορία που έλεγε ότι στο σπίτι αυτό είχε γίνει ένα μεγάλο φονικό, παλιά στα 1700 τόσο, τότε που οι Χριστιανοί δεν είχανε ποιον να σφάξουνε και σφαζόντουσαν μεταξύ τους. Προτεστάντες και Καθολικοί και ξέρω γω τι άλλο. Μάλιστα κάποιοι λένε ότι υπάρχει ακόμα κάποιου είδους ενέργεια ή δραστηριότητα στο σπίτι από εκείνο το συμβάν...

Αυτή βέβαια την ιστορία την είχα ξεχάσει. Όταν φτάσαμε ήταν ήδη αργά και όλοι είχαν πάει για ύπνο, οπότε δεν άργησε η Χριστίνα να με οδηγήσει στο δωμάτιό μου που βρισκόταν ακριβώς στην κορυφή της ξύλινης σκάλας και να με καληνυχτήσει.

Με την κούραση που είχα πάνω μου δεν έδωσα σημασία στα κρανία των ελαφιών που βρίσκονταν σε εμφανή θέση πάνω στο τραπέζι, λάφυρα από τα κυνήγια του πατέρα και του αδελφού της. Ξεντύθηκα γρήγορα και κοιμήθηκα αμέσως...



Με μένα συμβαίνει ένα περίεργο πράμα... άμα μου πεις ξύπνα 6.18 το πρωί, 6.17 θα ανοίξω τα μάτια μου, ώστε όταν κοιτάξω το ρολόι να λέει 6.18...!! Πραγματικά, ότι κούραση και νά χω, όσο λίγο και να κοιμηθώ, θα ξυπνήσω τη σωστή ώρα, χωρίς να έχω ανάγκη από κανένα ξυπνητήρι.

Εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε ανάγκη να ξυπνήσω νωρίς, ωστόσο υπήρχε το ενδεχόμενο να ξυπνήσουν τη Χριστίνα στις 6 αν θέλαν βοήθεια στο άρμεγμα, και της είχα πει ωποσδήποτε να με ξυπνήσει κι εμένα αν τύχει κάτι τέτοιο. Κάτι τέτοιο όμως δεν έτυχε...



Σε κάποια στιγμή, ξύπνησα από ένα όνειρο κι ήταν πολύ νωρίς το πρωί, οπότε απλά άλλαξα πλευρό να συνεχίσω τον ύπνο μου... Και τότε οι εικόνες ξεχείλισαν σαν ποτάμι μπροστά στα μάτια μου: η στιγμή που η Χριστίνα μου έλεγε την ιστορία, οι ανήσυχες ψυχές των ανθρώπων και το μακελειό. Αυτή η κατάσταση που δεν ήταν ακριβώς ούτε όνειρο, ούτε ξύπνιος κορυφώθηκε σε κλάσματα του δευτερολέπτου, όταν άρχισα να ακούω μια τρομερή φασαρία και κραυγές απάνθρωπες και σπαραγμούς! Κουλουριάστηκα και βυθίστηκα στα σκεπάσματα καλύπτοντας τα αυτιά μου από το θόρυβο, ενώ ένιωσα-φαντάστηκα μια παρουσία που με πρόσεξε και βγήκε από το χαμό, ήρθε προς το μέρος μου και με τραβούσε με προς τα εκεί, ενώ εγώ φώναζα "Αφήστε με, αφήστε με!!".....

Άνοιξα τα μάτια μου και πετάχτηκα απάνω, χεσμένος από το φόβο μου... Ευτυχώς κανείς δεν ήταν στο δωμάτιο, μόνο τα διάφορα στοιβαγμένα ρούχα και πράγματα. Και φυσικά τα κρανία των ελαφιών στο τραπέζι.

Έφερα κάνα δυο βόλτες γύρω από το κρεβάτι για να ηρεμήσω, αλλά το τρίξιμο του ξύλινου πατώματος και το συννεφιασμένο πρωινό που φαινόταν από τα μικρά παράθυρα του δωματίου δε βοηθούσαν την ψυχολογία μου. Περιττό να αναφέρω ότι η ώρα ήταν 05:45 το πρωί...

Αποφάσισα να ντυθώ και να κατέβω κάτω, να δω κανέναν άνθρωπο, αφού όλο και κάποιος θα είχε ξυπνήσει για τις αγελάδες. Η ξύλινη πόρτα του ξενώνα, όπου είχα κοιμηθεί, άνοιξε με δυσκολία και θόρυβο σκεβρωμένη όπως ήταν από τον καιρό.

Αυτό που αντίκρισα καθώς άνοιγε η πόρτα, ευχάριστη έκπληξη δε το λες: μια φιγούρα, δυό μέτρα απεναντί μου ξεπρόβαλε από το σκοτάδι! Ήταν το είδωλό μου στον τρίφυλλο καθρέφτη που βρισκόταν ακριβώς έξω από την πόρτα μου! Και το βράδυ δε τον είχα παρατηρήσει καν...
Κι αυτό στην κορυφή του τι ήταν; Παναγιά μου, μια κουκουβάγια βαλσαμωμένη, με τα φτερά ανοιχτά σε πτήση, ήμαρτον Κύριε!

Και μιας και άρχισα να επικαλούμαι την Παναγία και τον Κύριο, ένα μεγάλο αγαλματίδιο της Παναγίας υπήρχε στη βάση του καθρέφτη (πιο λιτό από της Ιωάννας ομολογουμένως, αλλά όχι τόσο ωράιο..). Και για να καταλάβετε την ταραχή που είχα ακόμα απάνω μου, με μεγάλη δόση αυτοθυσίας έβγαλα το κεφάλι μου από την πόρτα για να κοιτάξω κάτω και αριστερά την ξύλινη κατασκότεινη σκάλα που οδηγούσε στο χωλ. Δεν ακουγόταν ψυχή. Νεκρική ησυχία.

Μη βρίσκοντας το θάρρος να αρχίσω τις περιπλανήσεις σε ένα άδειο (από ζωντανούς!!) σπίτι, αποφάσισα να παραμείνω στο δωμάτιο μέχρι νεωτέρας. Έκλεισα με δυσκολία πάλι την πόρτα, προσπαθώντας να μην κάνω πολύ θόρυβο και ξαναβρέθηκα αντιμέτωπος με το δωμάτιο. Το πρωινό φως, παρά τη συννεφιά και το ανεμοβρόχι, μου έδινε μια νότα αισιοδοξίας, και σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να ανοίξω κανένα παράθυρο να αεριστεί λίγο το δωμάτιο και να... ξεσκάσω!

Κατάφερα να ανοίξω το μισό μόνο παράθυρο, γιατί κι αυτό είχε σκεβρώσει και στο διάβα του έσκισε μερικούς ιστούς αράχνης. Ποιος ξέρει από πότε είχε να ανοιχτεί.

Και τότε ήρθε το κερασάκι στην τούρτα που με έκανε να χοροπηδήξω μισό μέτρο επί τόπου! Ένα ρεύμα αέρα όρμησε στο δωμάτιο και η βαριά ξύλινη πόρτα που δεν την είχα κλείσει αρκετά καλά, όπως αποδείχτηκε, άνοιξε με θόρυβο και ορμή πίσω μου, σαν σπρωγμένη από ένα αόρατο χέρι!!!!

Μετά το πρώτο σοκ, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ξεσπάσω σε ένα νευρικό γέλιο, λουσμένος σε κρύο ιδρώτα, λέγωντας "δε μπορεί, κάποιος μου κάνει πλάκα! πάλι σε ταινία παίζω;"

Επειδή όλες αυτές οι συμπτώσεις ήταν too much για να περιμένω και την επόμενη, άρπαξα το μπουφάν μου και όρμηξα έξω από την πόρτα, κάτω στο σαλόνι και τελικά στην αυλή, όπου βρήκα τους πρώτους ζωντανούς... δόξα τω θεώ! Και τι να τους πω που δε μιλούσαν και τη γλώσσα;;;;


ΕΠΙΛΟΓΟΣ


Η Χριστίνα άκουσε την ιστορία με ενδιαφέρον και συμπόνοια αλλά μάλλον πιο πολύ στην πλάκα το πήρε. Όπως ίσως θα κάνετε κι εσείς (κωλόπαιδα). Η καρδούλα μου το ξέρει με τι κουράγιο πήγα να ξαπλώσω το δεύτερο βράδυ και με πόση ανακούφιση ξεκουμπίστηκα το πρωί... Μπρρρρ!!!



ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ:

Η ατάκα "δε μιλούσαν και τη γλώσσα" προέρχεται από τα "Άπαντα Τότας", σελ. 217, παράγραφος 4η, κάτω κάτω...

Είναι από μια φορά που η Τότα (μαμά Νίκου- πατριού μου, τι άλλο να πω;;;) θα πήγαινε ταξίδι στην ευρώπη με λεωφορείο. Όμως στο καράβι για Ανκόνα, την ώρα που αράζανε, η Τότα χάθηκε και αντί να βρει την έξοδο βρέθηκε σε κάτι αμπάρια, κάτι αποθήκες, δε ξέρω τι... Και είχε απελπιστεί και ήταν όλο ιταλοί και δε μπορούσε να συνεννοηθεί να ρωτήσει πληροφορίες. Αυτό το συγκεκριμένο, η τοτα το περιέγραψε ως εξής: "Και δε μίλιανε και τη γλώσσα..." !!!!!! Ότι δηλαδή η δικιά της είναι η γλώσσα που έπρεπε να μιλάνε στην ανκονα και στο καραβι!!!! Όχι οτι αυτη δε μιλαγε τη γλωσσα τους!!!

Πολυ γελιο έχουμε κανει με την ιωαννα και πρεπει να ακουσετε και περιγραφη του πώς προσπαθουσε να συνεννοηθει και να τους εξηγησει οτι ψαχνει την εξοδο... Που χτυπαγε τα ποδια της κάτω και έλεγε: "όχι θάλασσα!! ΓΗΣ! ΓΗΣ!!!!" :D :D :D

Μωρα μου, καλησπερα..

Σας σκεφτόμουν όλη τη βδομάς που μας πέρασε και ότι άρπαζε το μάτι μου ή το αφτί μου ή ο κώλος μου, το σημείωνα εδωνά για να σας το μεταφέρω. Γιατί εδώ στη χώρα των Βίκινγκ, γλέπεις και πολλά και αξιοπερίεργα και που δε τα έχεις ματαδεί αλλού πουθενά.

Πρώτα απ' όλα ήθελα από καιρό να σας μεταφέρω την απορία μου για την Ουψάλα (σουηδιστί Uppsala), αυτήν την όμορφη όσο και γραφική μικρή πόλη στα βόρεια της Στοκχόλμης. Για άλλη μια φορά, λοιπόν, παρατηρώ αυτό το ενοχλητικό συνήθειο των Ελλήνων να αλλάζουνε τα ξένα ονόματα... πχ. να κάνουνε τον Rudolph - Ροδόλφο, τον Guillaume - Γουλιέλμο και τα Adidas - Abibas... Τελοσπαντων, η Uppsala που λέτε, δεν προφέρεται καθόλου Ουψάλα, όπως νομίζουμε, αλλά: Ου-ψώλα (και το γράφω με ω γιατί είναι μακράς διαρκείας, όπως προφέρεται. Επίσης μετά το ου έχει μια μικρή παύση).
Και έχω την εξής απορία: Ποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είχαν οι κάτοικοι της πόλης αυτής και την ονόμασαν έτσι; Διότι κάπου πρέπει να βασίζεται αυτή η ονοματοθεσία, κάθε τόπος έχει την ιστορία του και πρέπει να τη μαθαίνουμε! Προσπαθώ λοιπόν να σκεφτώ τι μπορεί να οδήγησε σε αυτόν το όνομα και δε μου ρχεται τίποτα... Περιμένω τη γνώμη σας.

Η Ου-ψώλα από ψηλά

Κατόπιν θα σας διηγηστώ ένα άλλο ενδιαφέροντο που εγνώρισα εδώ πέρα. Αυτή τη φορά δεν αφορά την εικόνα της Ελλάδας για τον κόσμο αλλά την εικόνα του κόσμου για την Ελλάδα.

Είναι ένα παιδί Περουβιανός, ο Άρι, και κάνει την εργασία του στο γραφείο που - θεωρητικά - την κάνω κι εγώ. Με ρώταγε λοιπόν τις προάλλες, και με την ευκαιρία των γάμων της Σουηδέζας Πριγκήπισσας, τι κάνουνε οι δικοί μας βασιλιάδες στην Ελλάδα..!!! Όταν του απάντησα ότι δεν έχουμε βασιλιά, έπεσε από τα σύννεφα, γιατί το θεωρούσε σαν κάτι δεδομένο! Με έβαλε λοιπόν και του είπα όλη την ιστορία, πότε τους βάλαμε, πότε τους διώξαμε κλπ. και στο τέλος μου είπε ότι όλοι στη Νότια Αμερική τουλάχιστον, από όπου κατάγεται αυτός, πιστεύουν ότι η Ελλάδα έχει σίγουρα βασιλιά, αφού ξέρουν ότι ο Ισπανός βασιλιάς έχει παντρευτεί την κόρη ή αδερφή (δε θυμάμαι) του βασιλιά της Ελλάδας!!! Και ούτε φαντάζονται ότι αυτός και η οικογένειά του δε ζουν στην Ελλάδα και τους έχει διώξει ο λαός εδώ και 35 χρόνια... Εντυπωσιακό δεν είναι;


Και τώρα κάτι σουηδικό: Ήμανε τις προάλλες σε μια πλατεία και χάζευα τα υπέροχα πλάσματα που περνούσανε ολούθε, και αντιλαμβανομαι ότι πλησιάζει ένας έγχρωμος κύριος που εμπορεύεται συνεπτυγμένου δίσκους (μα τι ωραία που το έθεσα)!!! Κοιτάω καλύτερα και τι να δω;;; Ήταν ένας μαύρος με CD!!!... (ελπίζω καποιανού να την έδωκα). Οπότε από συνήθεια, χωρίς καν να κοιτάξω την πραμάτεια, του γνέφω "όχι, ευχαριστώ"... Μου λέει "what?" Οπότε του γνέφω στα αγγλικά αυτή τη φορά "No, thank you!" και τότε κατάλαβε..

Όπως όμως έφευγε, έπεσε το βλέμμα μου στα cd που πουλούσε, και αυτό που αντίκρυσα δεν μπορούσα να το πιστέψω: Όλα τα cd ήταν αυθεντικά, στην χοντρή πλαστική θήκη και τυλιγμένα με νάυλον συσκευασία, που αποδεικνύει ότι δεν έχουν ανοιχτεί!!! Το φαντάζεσαι; Ότι είναι τόσο αυστηρά τα πράματα εδώ, που η απάτη δε νοείται ούτε στα πιο απλά πράγματα! Κι έτσι αναγκάζεται ο μαυρούλης να κουβαλάει τα cd με τις θήκες τους... Αναρωτιέμαι αν τα πουλάει 20 ευρώ, όπως στα μαγαζιά.. Δεν τον ρώτησα. Μαλακια.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ!!!

Με την ευκαιρία των γενεθλίων του περιβόητου εστιάτορα-ψυχολόγου-δημοσιογράφου Σ. Λ., γνωστού και με το ιντελεκτουέλ όνομα "Ταβερνιέ", το rufixen αποφάσισε να ασχοληθεί με τις βρώμικες υποθέσεις που κρύβονται πίσω από αυτό το εστιατόριο-βιτρίνα, που λέγεται "Νόστος"...

Ανακαλύψαμε λοιπόν, ότι το εστιατόριο είναι μόνο η αρχή του υποχθόνιου σχεδίου του Σ.Λ., αφού μέσα στα φαγητά που σερβίρει, αναμιγνύει και ισχυρές δόσεις ψυχοφαρμάκων, με αποτέλεσμα οι πελάτες του να έχουν έντονες συναισθηματικές διαταραχές, κυκλοθυμία, και να ξεσπούν σε λυγμούς στα καλά καθούμενα. Εκείνη τη στιγμή ο ψυχολόγος-εστιάτορας σπεύδει σε μια "δήθεν" ψυχολογική υποστήριξη, που ανακουφίζει τον πελάτη, αλλά τον κάνει να πιστεύει ότι έχει ανάγκη από παρακολούθηση. Έτσι κανονίζει ραντεβού και εξασφαλίζει την περαιτέρω οικονομική αφαίμαξη του ταλαίπωρου ανθρώπου!

Όμως, η δολιότητα του Ταβερνιέ δε σταματά εκεί. Γιατί και ο δημοσιογράφος μέσα του ζητά να εκφραστεί! Όταν λοιπόν θα μαζέψει αρκετούς πελάτες ως ψυχολόγος, τότε πρώτος αυτός θα αποκαλύψει το σκάνδαλο και θα βγάλει την ειδηση στη δημοσιότητα, κερδίζοντας και δημοσιογραφική δόξα! (άλλο που μετά θα τον πάνε μέσα, αυτό δε το έχει σκεφτεί ακόμα, νομίζω...)

Φυσικά λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο... ή μάλλον χωρίς τον συγκοινωνιολόγο-εμπρηστή-καλλιτέχνη Β.Μ.Τ. ο οποίος είναι και ο προλαλήσαντας, και ο κάτωθι υπογεγραμμένος και ο υποφαινόμενος άμα λάχει να 'ούμε...

RUFIXEN: ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!!

Μουν-ιάλ 2010

Μόλις έληξε ο αγών μας με τη Νότιο Κορέα με το νικητήριο (για αυτούς) σκορ 2-0 και σπεύδω να γράψω μια καθαρά ποδοσφαιρική κριτική (όπου θα περιλάβω και μπόλικο σεξ για να μη χάσω το γυναικείο κοινό) και έχω να πω τα εξής:

• Ο Χαριστέας ζει ακόμα; Κι επειδή δηλαδή ζει, πρέπει να παίζει και ποδόσφαιρο; Και ας παίζει άμα θέλει, πρέπει όμως να παίζει και στην Εθνική; Και πρέπει να είναι και ΑΡΧΗΓΟΣ γαμ@&^%#!*&@*&%;;;;;;;
• Ο ΒΥΝΤΡΑ και ο ΤΖΟΡΒΑΣ παίζουνε σε καλή ομάδα ή έκανε ο Ρεχάγκελ σκάουτινγκ στην επαρχία και τους ανακάλυψε με περηφάνια;
• Ο Ρεχάγκελ έπαθε κάποιου είδους γεροντική άνοια και έβγαλε τον Καραγκούνη και το Σαμαρά; Επίτηδες τα κάνει;
• Ο Καπετάν(ι)ος ποιος είναι και τι γυρεύει στη στεριά;

Αυτά τα καυτά ερωτήματα θέλω να θέσω και ζητούν άμεσα απαντήσεις! Και επίσης να πω ότι δεν κατηγορώ καθόλου το Ρεχάγκελ, ούτε για το σημερινό παιχνίδι ούτε για τα υπόλοιπα δέκα γκολ που μας περιμένουνε στο μουντιάλ. Ήταν αναμενόμενο και θεμιτό. Να ο λόγος:

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΠΟΝΗΤΑ!!!
(Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, 10/01/2010)

Αγαπες μου!

Εδώ είμαι πάλιιι.. Άργησα; δεν άργησα; Στην τουαλέτα ήμουνα και διάβαζα κάτι και ξεχάστηκα γι'αυτό έχω καιρό να σου γράψω. Και εδώ που τα λέμε, για τη διπλωματική μου διάβαζα, οπότε πού να βρω χρόνο να σου γράψω, μου λες;;;; Με τα δυο χέρια τη γράφω κι ανάσα δεν παίρνω, κι όταν πάρω, παίρνω κάτι κοφτές, γρήγορες, κι αμέσως ξαναβουτάω στη διπλωματική μέχρι να σκάσω...

Να μου το θυμηθείς θα με βρούνε μια μέρα και θα πούνε: "Το καημένο το παιδί, από διπλωματική πήγε!!!"... και κάποιος περαστικός που δεν άκουσε καλά, θα ρωτήσει: "Από πού πήγε;;;"

Κάπως έτσι θα γίνει, είμαι σίγουρος. Για να μην πω πως είμαι και βέβαιος. Τεσπα. Τι τα θες; Του καθενός η μοίρα είναι αλλιώς. Άλλοι είμαστε καταδικασμένοι να φτύνουμε αίμα στη δουλειά κι άλλοι μου είναι όλο ταξιδάκια και διασκέδαση. Πού θα πάει όμως θα γυρίσει κι ο τροχός... Εγώ προσωπικά κάθε μέρα φτύνω αίμα... Και ακόμα δε λέω να το πάρω απόφαση να αλλάξω οδοντόβουρτσα ο μαλάκας! Είναι σκληρή αυτή, δε κάνει...

Από τα νέα μου τι να σου πω, εδώ μωρέ, όπως τα ξέρεις, ησυχία. Σπίτι-γραφείο, γραφείο-σπίτι.. όπως θες πές το. Γιατί έχω μεταφέρει το γραφείο στο σπίτι και δε βγαίνω καθόλου έξω..

Τα δικά σου πες μου όμως, μη σε βαραίνω εγώ με τα βάσανά μου! Τι γίνεται στην Ελλάδα; Καλοπερνάτε ακούω, ε; Έχουνε έρθει λέει κάτι οικονομικοί κροίσοι και μοιράζουνε λεφτά στον κοσμάκη, αληθεύει; Είχα πιει λιγάκι όταν διάβαζα τα νέα και δε πολυκατάλαβα... Κάτι έλεγε ότι θα πηδήξει η κυβέρνηση εννέα μέτρα... αλλά σε ποιο αγώνισμα δε κατάλαβα. Και ποιος από την κυβέρνηση είναι σε τέτοια φόρμα να πηδήξει εννέα μέτρα; Ο Βενιζέλος; Δε νομίζω. Μάλλον ο Γιωργάκης, που όσο να πεις έχει κάνει και την ποδηλασία του, είναι πιο φιτ.

Τώρα που είπα φιτ, κάτι γλάστρες που είχα στη βεράντα τις ποτίζει κανείς γιά τις τρώει το σαράκι και το μαύρο χώμα; Ε; Πέτρο κάμε το καλό, οπού έχεις και το κλειδί, να έχεις την ευκή μου...

Μέρες του '67

Σπέρααα!!! Τι γίνεται; Πώς πάνε τα κέφια; Χαθήκαμε κομμάτι, ε; Έχεις δίκιο, το ξέρω, αλλά είχα πέσει με τα μούτρα στη... διπλωματική και δε σηκώνω κεφάλι!!.. Χμμ.. Εντάξει δε το συνεχίζω το αστείο, μην πέσει κανένας κεραυνός από το παράθυρο και με κάψει, έχει συννεφιά σήμερα και δε το έχει σε τίποτα, είμαι σίγουρος..

Έκανα που λες μια ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική - πάνω απ' όλα - επίσκεψη στην Ουψάλα, η οποία δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο κοντά είναι, μόνο 40 λεπτά με το τρένο, όσο δηλαδή έκανα κάποτε το Βύρωνας - Κυψέλη, επί Έλλης δηλαδή (μιλάμε για αρχαία ιστορία)!!!

Εκεί πέρα στην Ουψάλα μένει μια παρέα παιδιώνε που γνώρισα στο ταξίδι στην Ρίγα, μεταξύ των οποίωνε κι ένας Έλληνας, μαζί με τον ξάδερφό του που τον επισκέφτηκε για λίγες μέρες. Αυτός ο ξάδερφος τώρα, για να δεις μικρός που έιναι ο κόσμος, με το που τον βλέπω λέω "γνωστή φάτσα"! Αν το πιστεύεις είναι πολιτικός μηχανικός από το έτος μου (ο οποίος τελείωσε φέτος παρεπιπτόντως) και όχι απλά από το έτος μου, αλλά και συγκοινωνιολόγος, σαν και του λόγου μου!!! Δηλαδή κανονικά έπρεπε να έχουμε φάει ψωμί κι αλάτι μαζί, αλλά ήμουνα τόσο κοινωνικός και ανοιχτός άνθρωπος βλέπεις, που ούτε ένα "γεια" δεν είχαμε πει τόσα χρόνια! Και τον γνωρίζω τώρα...

Τέλος πάντων, μυστήρια της φύσης, συστηνόμαστε, λέμε τα διάφορά μας, "άσε, μου λέει, μαλακία έκανα που δεν πήγα κι εγώ Εράσμους" και λοιπά και λοιπά. Κι αφού το βράδυ βγήκαμε με τα άλλα παιδιά και διασκεδάσαμε, το άλλο πρωί γύρναγα εγώ Στοκχόλμη, μου λένε οι δυο Έλληνες θα ρθούμε κι εμείς για να τη δει κι ο ξάδερφος. Ωραία...

Στο τρένο, που λες, κουβεντιάζουμε περί ανέμων και υδάτων, το ένα, το άλλο, σε μια φάση πάει η κουβέντα στις πορείες που γίνονται στην Αθήνα.
- Άσε, λέει, όλο πορείες κάνουνε κι είναι κλειστό το κέντρο κάθε μέρα. Όποιος θέλει, κλείνει το δρόμο.
- Έτσι είναι, λέω κι εγώ, όσα χρόνια είμαι Αθήνα, ολόκληρη βδομάδα που να είναι ανοιχτό το κέντρο συνεχώς δεν είδα. Πόσο μάλλον τώρα, θα πρέπει να γίνεται χαμός.
- Ναι μωρέ, μου λέει, τους μαλάκες, που πάνε και κλείνουνε το δρόμο λες κι είναι δικός τους. Κι η αστυνομία αντί να τους συλλάβει, κάθεται και τους κοιτάει..
- Κάτσε μωρέ, του λέω, ποιους να συλλάβει δηλαδή; Γιατί να τους συλλάβει;
- Αφού είναι παράνομο να κλείνεις το δρόμο, πρέπει να τους συλλάβει!
- Ρε φιλε μου, δεν νομίζω ότι είναι παράνομο...
- Αποκλείεται! (αρχίζει να τα παίρνει!) Είναι σίγουρα παράνομο!
- Όχι, του λέω, πραγματικά πιστεύω ότι είναι νόμιμο το να κάνεις πορείες, είμαι αρκετά σίγουρος...
Και αμέσως μου πετάει την υπέρτατη ατάκα:
- Κομμουνιστής είσαι ρε;
...

Μένω μαλάκας για ένα δευτερόλεπτο και με ξαναρωτάει: "Κομμουνιστής είσαι;;;"
- Όχι, του λέω, εσύ είσαι ΔΑΠίτης;
- Όχι, μου λέει, εγώ είμαι ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ!
...

Ξαναμένω μαλάκας.
- Κάτσε ρε φίλε, του λέω, τι σοσιαλιστής είσαι; Άμα είναι και οι πορείες παράνομες πώς θα διαμαρτυρηθεί κάποιος που του καταπατούν τα δικαιώματά του;
- Να μη διαμαρτυρηθεί!
- Δηλαδή εσύ δε θες να έχεις το δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς αμα κάποιος βλάψει το συμφέρον σου;
- Όχι βέβαια, μου λέει, γιατί να διαμαρτυρηθώ; Αφού τους ψήφισα, ότι κάνουν αυτοί πρέπει να το στηρίξω!!!
...

Δε θα σας κουράσω με την υπόλοιπη συζήτηση, φυσικά δε βγάλαμε άκρη, μιλάμε για εγκέφαλο άλλης κατασκευής, που (ευτυχώς) δεν έχω συνηθίσει να συναναστρέφομαι. Στο τέλος απλά του είπα να το ψάξει αν θέλει, αλλά η πορεία είναι νόμιμη πράξη και δεν μπορώ να του πω κάτι άλλο, οπότε αυτός επέμεινε ότι "αποκλείεται" και "μόνο υπό ειδικές συνθήκες ίσως, που δεν τις ξέρω"...


Μιας και σήμερα είναι επέτειος της χούντας, σκέφτηκα ότι είναι επίκαιρο να αναφέρω αυτή τη συζήτηση και τις σκέψεις που μου προκάλεσε, αφού είμαι σίγουρος ότι το 70-80% των συμφοιτητών μου (μπορεί να λέω και λίγο) σκέφτονται όπως εκείνο το παιδί. Είναι δηλαδή κόκκινα, πράσινα, μπλε ή ότι άλλο, και τα νοιάζει μόνο να κερδίζει η ομάδα τους. Είναι η βάση πάνω στην οποία πατάνε αυτοί που μας κυβερνάνε από τις τηλεοράσεις. Είναι μια άμορφη μάζα από πλάσματα που πρέπει να ανήκουν κάπου γιατί μόνα τους δεν είναι τίποτα, διαλέγουν ομάδα και αμέσως η ζωή τελειώνει, ή μάλλον η σκέψη τελειώνει, όλα γύρω τους είναι μόνο πράσινα, μόνο μπλε ή ότι άλλο χρώμα...

Τέτοιες ομάδες στη σχολή τις απέφευγα και μόνο από περιέργεια τις παρακολουθούσα καμιά φορά στις συνελεύσεις, όπως βλέπεις ένα ντοκιμαντέρ και λες "τι γίνεται ρε στον κόσμο, τς τς τς!!!" Μόνο που το ντοκιμαντέρ κάποτε τελειώνει, ή αλλάζεις κανάλι, και δεν πρόκειται ποτέ να ξαναδείς ανακόντα να χωνεύει βουβάλι ή το άγαλμα του Σαντάμ να πέφτει δίπλα σου. Όμως από τις ομάδες δεν ξεφεύγεις τόσο εύκολα. Θα τις συνταντάς κάθε μέρα στην κοινωνία αυτή που ζούμε, επηρρεάζουν τη ζωή σου, σου βάζουν χέρι, μαζί μας ή εναντίον μας, κι άντε εξήγησέ τους τώρα εσύ ότι υπάρχει και το "παράλληλα", δυο ευθείες που να μην έχουν κανένα κοινό σημείο...

Ίσως να μην καταλαβαίνεις την απέχθειά μου προς τις ομάδες. Ίσως να σου φαίνομαι υπερβολικά εγωιστής, πολύ "βαρύ πεπόνι", που περνιέμαι για καλύτερος από τους άλλους και που δεν καταδέχομαι να πέσω στο επίπεδό τους, εξυπνάκιας, σνομπ ή ό,τι άλλο. Δεν είναι όμως αυτός ο λόγος. Δεν είμαι σε τίποτα καλύτερος από αυτούς, δεν είμαι πιο καλός ή πιο ηθικός ή πιο έξυπνος. Βλέπω όμως κάτι που αυτοί δεν το βλέπουν, αυτό είναι όλο.

Βλέπω ότι οι ομάδες δεν ενώνουν ανθρώπους, αλλά χωρίζουν ανθρώπους. Δε μου φτάνουνε βλέπεις μόνο οι πράσινοι, ούτε μόνο οι κόκκινοι, ή οι μπλε, τους θέλω όλους, να τους αγαπάω, να εκτιμάω και να σέβομαι όλους τους ανθρώπους. Ναι είμαι μεγαλομανής! Αλλά τι διαφορά έχουνε δηλαδή οι μεν από τους δε; Μάλλον είμαι στραβός και δε την βλέπω τη διαφορά. Αλλά νομίζω ότι άν αυτό το παιδί δε μου έλεγε "είμαι πράσινος", εγώ ως ένα απλό παιδί θα τον έβλεπα. Και εξακολουθώ να τον βλέπω ως τέτοιο.

Νομίζω ότι έχουμε παρανοήσει τις χρωματιστές φανέλες και τα σορτσάκια. Η χρήση τους συνίσταται στο να ξεχωρίζουν οι ποδοσφαιριστές τους συμπαίκτες τους, ώστε να παιχτεί σωστά το παιχνίδι, αλλά μόλις τελειώσει ο αγώνας, φοράνε τα κανονικά τους ρούχα και πάνε σπίτι τους (κάνουνε πρώτα κι ένα ντουσάκι, συνήθως). Τότε πια είναι όλοι το ίδιο.

Αγία Πετρούπολη (μέρος Βού, άρθρο 5 παράγραφος 4)

Ήτανε μια βροχερή μέρα εκείνη που διασχίζαμε τα σύνορα Φιλανδίας - Ρωσσίας. Ο καιρός ήταν μουντός (η οποία είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα λέξη τώρα που το σκέφτομαι, από πού να βγαίνει άραγε...) και η ατμόσφαιρα θλιβερή.

Στον έλεγχο διαβατηρίων αντικρύσαμε τις πρώτες Ρωσίδες! Ήταν κάτι δίμετρες κουκλάρες, σε στρατιωτική στολή, σωστές παγοκολώνες, που μας αντιμετώπισαν σαν εγκληματίες ή σιχαμερά αποβράσματα. Όχι ότι μας είπαν κουβέντα, αλλά το βλέμμα τους σου πάγωνε το αίμα! Φυσίκα σε όλους ξύπνησαν και κάποια μαζοχιστικά ένστικτα...

Όταν συνεχίσαμε την πορεία μας σε ρωσικό πια έδαφος, ήταν σα να ταξιδεύαμε πίσω στο χρόνο. Ξαφνικά όλα τα αυτοκίνητα έγιναν LADA και ZASTAVA, ο δρόμος στενός και κακής ποιότητας και τα λιγοστά σπιτάκια ξύλινα και πάμφτωχα.

Η πρώτη εικόνα της Αγίας Πετρούπολης ήταν απογοητευτική. Έμοιαζε σαν ένα σύνολο από ολόιδιες γκριζες και πανύψηλες πολυκατοικίες, σαν φυλακές, πραγματικά σφίχτηκε η καρδιά μου. Οι δρόμοι λασπωμένοι από το χιόνι που μόλις είχε αρχίσει να λιώνει, αλλά αυτή η λάσπη δεν ήταν σαν της Στοκχόλμης. Δεν ήταν απλά υγρό χώμα. Είχε και λάδια, δεν ξέρω τι προελεύσεως, πάντως τα είδα σε πολλά σημεία της πόλης, να ιριδίζουν αηδιαστικά.

Το γκρίζο χρώμα κυριαρχούσε. Τα μαγαζιά είχαν μικροσκοπικές διακριτικότατες ταμπέλες, δεν έχω δει άλλη πόλη με τόσο λίγες διαφημίσεις στο δρόμο. Σε κάποια φάση ο οδηγός μας είπε ότι στα αριστερά ήταν το ξενοδοχείο μας. Ποιο ήταν όμως; Όλα τα κτίρια ήταν ίδια, με μικρές διαφορές, ανοιχτό γκρίζο, λίγο πιο ανοιχτό γκρίζο, ξεβαμμένο κίτρινο. Τελικά το κατάλαβα όταν παρκάραμε μπροστά του, ήταν το "κίτρινο" με τη διακριτική πινακίδα πάνω από την είσοδο ΠAΔΟΓΑ ΟΤΕΠb - LADOGA HOTEL...

Πλάκα έχει που το ρωσικό αλφάβητο έχει κάποια παρόμοια γράμματα με τα δικά μας. Ήμουν από τους λίγους που μπορούσα να κουτσοδιαβάσω τι έλεγαν οι επιγραφές. Κι η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα να μάθω ρώσικα. Τώρα όμως προέχει η bachata. Γι αυτό και σας χαιρετώ και θα τα πούμε πάλι. Δε χανόμαστε. Φιλάκια ρουφηχτά.

Καλή Ανάσταση!

Σήμερα είναι Μεγάλη Παρασκευή, ο καημένος ο Χριστούλης έχει σταυρωθεί και η Χριστιανοσύνη θρηνεί. Κι εγώ λέω να κάτσω μέσα απόψε. Γιατί για τα δικά μου τα αμαρτήματα πέρασε του Χριστού τα Πάθη, που τα έκανε και ταινία ο Μελ Γκίμπσον κι ευτυχώς που δεν την είδα γιατί δεν μπορώ τις βίες.

Πωπω ούτε που κατάλαβα Πάσχα φέτος. Από τυριά σε χάμπουργκε κι από ζαμπά σε μπέηκα ήμουνα όλη την ώρα. Πότε ήρθε η Μεγαλοβδομάδα, πότε έφυγε, πότε θα γυρίσει ξέρεις;... Τι να πω, αν είχα μια ορπίδα να σωθεί η ψυχούλα μου, εφέτο την απώλεσα. "Είμ' αμαρτωλός, δε με θέλω πια, ειμ' αμαρτωλός, φεύγω μακριά..."

Είδα και ένα ντοκυμαντέρι για το χριστιανισμό και κολάστηκα κι άλλο σήμερα. Έλεγε ότι χιλιάδες χρόνια προ Χριστού, υπήρχανε θεότητες σε διάφορα μέρη του κόσμου, με τα ίδια χαρακτηριστικά με το Χριστό, όπως: Παρθενογέννεση, δώδεκα μαθητές, πρώτο κύρηγμα στα δώδεκα, έναρξη του έργου τους στα 30, και στο τέλος θάνατο που κράτησε 3 μέρες μέχρι την τελική Ανάσταση!!!

Πολύ ενδιαφέροντο σας λέω κι έλεγε κι άλλα πετυχημένα, αλλά έχανε λίγο στην προσπάθειά του να δείξει ότι τελικά ο Χριστός δεν υπήρξε ποτέ. Εκεί θα διαφωνήσω. Όχι με το αν υπήρξε ή όχι, αλλά με το αν έχει σημασία να αποδείξεις κάτι τέτοιο (και αν είναι βέβαια εφικτό). Γιατί και να μην υπήρξε, αυτό που έχουμε στο μυαλό μας και στην ψυχή μας σα Χριστό είναι το σύνολο των λόγων και των έργων του όπως τα βλέπουμε στα Ευαγγέλια. Και αυτό νομίζω είναι πολύ πολύτιμο. Δεν ξέρω με τι κριτήρια να το κρίνω, πέρα από το συναίσθημα που ένιωθα μικρός όταν τα διάβαζα καμιά φορά κι από αυτό το δέος που μου δημιουργούσε αυτή η ύπαρξη. Δηλαδή αυτά τα λόγια δεν έχει σημασία αν τα είπε όντως αυτός που λένε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ενσαρκώνουν, έτσι αισθάνομαι, την πραγματική αγάπη, την απόλυτη αγάπη. Και τι είναι σπουδαιότερο στη ζωή από την αγάπη;

Αγία Πετρούπολη (μέρος Άρφα)....

Ήτουνε ένα υγρό απόγευμα εκείνο όπου συναντηθήκαμε με τα άλλα ξέφρενα τέκνα του Εράσμιου Θεού στο τέρμινο της γραμμής των Βίκινγκ, σε μια τσαχπινιά του λιμανιού της Στοκχόλμης... Η πλάτη μου με προσμονή παρακαλούσε να απιθώσω χάμω το βαρύ, σχετικά, πισώδεμα (=back-pack αγγλιστί) ενώ το βλέμμα μου γυρόφερε μερικές φορές στα προσώπατα των συντξιδιωτών μου και σε δυο-τρία οπίσθια που άξιζαν περαιτέρας μελέτης.

"Μάλιστα" είπα από μέσα μου, "not bad... not bad", λέγω, όπως θα έλεγε και ένας πολύ σπουδαίος ποιητής του οποίου ξεχνώ το όνομα, και να με συχωρείτε... Αντίκρυ μου έστεκαν δυο παγκάκια στα οποία ύπαρχε χώρος αρκετός για να ακουμπήσω το πονεμένο μου κορμί και να πάρω μιαν ανάσα από το μακρύ περπάτημα. Στο ένα κάθονταν δυο παλικάρια, αμφιβόλου ποιότητος και προελεύσεως, ενώ στο δεύτερο έβλεπες ένα παλικάρι ξανθό, σκεφτικό και μόνο. Η αρχική μου πρόθεση, ήταν με σιγουριά να πάω να καθήσω δίπλα του, και για λόγους συμμετρίας, αν θες, ισορροπίας και δικαίου. Στο κάτω κάτω οι άλλοι δυο ήδη κουβέντιαζαν αναμεταξύ τους.

Όμως μια ακατανόητη βαρεμάρα στο να διανύσω τα δυο- τρία παραπάνω μέτρα που απείχε το παγκάκι του από μένα, με οδήγησε στη σιγουριά του κοντινότερου παγκακίου, αυτού δηλαδή με τα δυο τα παιδιά. Εκάθισα, συστήθηκα, και με σύντομες ερωταπαντήσεις μου έγιναν γνωστά όλα τα σημαντικά που τους αφορούσαν: Ιταλός και Ισπανός, Αντρέα και Μαρκ, σε Εράσμους στο Έρεμπρο, ενώ η προφορά του Ισπανού ήτανε τόσο δυσάρεστη που πιο πολύ εγώ αρνιόμουν να δεχτώ ότι καταλάβαινα τι έλεγε, παρά αυτός τα έλεγε λάθος. Τέλος πάντων, καλά παιδιά μου φάνηκαν, ειδικά ο Ιταλός, και η ώρα κυλούσε πολύ σιγά...

Με το βλέμμα να εποπτέυει άγρυπνο το χώρο και να καταγράφει συνεχώς την αναλογία αρσενικών-θυληκών (μια παλιά συνήθεια που την έχω απ'το στρατό..) άρχισα να παρατηρώ ότι στο παγκάκι του ξανθού μοναχικού τύπου, όπου για λίγα μόνο μέτρα δεν είχα καθήσει, συσσωρεύονταν τώρα κοπάδι τα κορίτσια! Δηλαδής, όχι μόνο είχανε κάτσει δίπλα του, αλλά και όρθιες ολόγυρα στέκαν στο τέλος καμιά δεκαριά θυληκά!!! "Πωωω, ρε φίλε, λέω, πόσο βρώμικα παιχνίδια παίζει η ζωή.. Χάθηκε ο κόσμος να κάθομαι τώρα κι εγώ μαζί τους, να πω πως άρχισε με το δεξί ετούτο το ταξίδι; Να δεις όμως που αν είχα κάτσει εγώ δίπλα του, αυτές θα είχαν έρθει εδώ που είμαι τώρα"!!!!!!

"Δε βαριέσαι όμως", σκέφτηκα αργότερα, "οι γυναίκες έρχονται και παρέρχονται, ενώ οι φίλοι μένουν........."

Πλάκα κάνω βέβαια!!!! Ποτέ δε θα σκεφτόμουν μια τέτοια σαχλαμάρα! Γαμώ την τύχη μου είπα και δεν αρχίσαμε καλά!!!!

ΤΕΛΟΣ ΑΡΦΑ ΜΕΡΟΥΣ

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ: Πώς τα έβαλα με τον θαλάσσιο ελέφαντα, παρουσία του βασιλικού ζεύγους! Πώς νίκησα σε μια αιματηρή παρτίδα σκάκι έναν σοφό διακοσίων δεκαεφτά ετών! Κι ακόμα: Ποια διάσημη Ελληνίδα τραγουδίστρια απεχθάνεται τα γεμιστά!

Αυτά και άλλα πολλά την ερχόμενη Τρίτη. Την Τρίτη, δηλαδή, που μας έρχεται. Όχι αυτή που πέρασε, ξέρεις...

Γεννημένος χορευτής!

Το ότι ο Βάγγος είναι χορευτικό παιδί το ξέρουν κι οι πέτρες... Ειδικά εδώ στη Σουηδία! Διότι αμα τη αφίξει μου, αρχίνισα μαθήματα σάλσα (κόκκινη και άσπρη) και bachata. Και αυτά είναι που πραγματικά μου κρατούν ψηλά το ηθικό μου, μη πέσει και έχουμε άλλα...

Έτσι για να δείτε ένα δείγμα, να ξέρετε τι να περιμένετε όταν με το καλό γυρίσω, παραθέτω δύο βίντεα που τράβηξα από τα μαθήματα. Απλά στη θέση του χορευτή, φανταστείτε το γραμμωμένο μου κορμί που το'χει ποτίσει η αρμύρα της θάλασσας, και που στα ροζιασμένα χέρια μου... αχεμμμ... αυτά. Δείτε τα βίντεα!

Έμπνευση..

Κάτι με πιάνει ώρες ώρες, home-sickness θαρρώ το λένε, και αναπολώ τη Ζάκυνθο των παιδικών μου χρόνων... Ίσως να φταίει που είναι βαριά η ζωή εδώ στην ξενιτιά και γεμάτη δυσκολίες.

Ξέρεις τι θα πει να θες να φας ένα σουβλάκι και να μην έχεις μια "χοντρή" να πεταχτής να πάρεις; Ξέρεις τι είναι να θες να φας φρυγανιά με παγωτό και να μην έχεις μια Μπόχαλη να πας να αράξεις; Να θες να πνιγείς μαζί με ένα κουνέλι στη σάρρρρτσα και να μην υπάρχει ένα μέρος με ζακυθινές καντάδες σε ολόκληρη Στοχόρμη; Ή να γυρνάς χαράματα από το βραδυνό ξενύχτι (για δουλειά πάντα) και να μην υπάρχει ένας Αγγειός να βάλεις ένα σταφιδόψωμο μέσα σου, έστω ένα κρουασάν βουτύρου βρε αδερφέ;! Αλλά πιο πολύ μου λείπει ένας Φώσκολος να πα να δώ μια ταινία και να έχω ντόρμπυ σαράου τη φασαρία από τα ζακυθινά πιτσιρίκια...

Αυτές οι δυσκολίες και ανέχειες μάλλον είναι που με οδήγησαν να γράψω το παρακάτω ποίημα:

A ZACINTO

Né più mai toccherò le sacre sponde
ove il mio corpo fanciulletto giacque,
Zacinto mia, che te specchi nell'onde
del greco mar da cui vergine nacque

Venere, e fea quelle isole feconde
col suo primo sorriso, onde non tacque
le tue limpide nubi e le tue fronde
l'inclito verso di colui che l'acque

cantò fatali, ed il diverso esiglio
per cui bello di fama e di sventura
baciò la sua petrosa Itaca Ulisse.

Tu non altro che il canto avrai del figlio,
o materna mia terra; a noi prescrisse
il fato illacrimata sepoltura.

Τώρα τι μου' ρθε και το 'γραψα στα ιταλικά δεν ξέρω, ίσως για να κάνω επίδειξη! Αλλά επειδή κάποιοι που διαβάζουνε το μπλογκ είναι και αστοιχείωτοι και αδαής (!!!) και υπανάπτυκτοι θα παραθέσω και μια πρόχειρη μετάφραση που μου έκανε ένας φίλος, επειδής εγώ βαριόμουνα...

ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ

Πλιά στη ζωή δεν θα πατή το δύστυχο ποδάρι

Τις άγιες όχθες που άγγιζα στα χρόνια τα χρυσά,

Ω ποθητή μου Ζάκυνθο, που πάντοτε με χάρη

Στο κύμα καθρεφτίζεσαι, στα Ελληνικά νερά.

Η Αφροδίτη ολόλαμπρη από κει μέσα βγήκε

Κ’ έκαμε με το γέλιο της γόνιμα τα νησιά,

Οπού απερίγραφτα ο λαμπρός ο στίχος δεν αφήκε

Τα νέφη σου τα διάφανα, τα δένδρα τα πυκνά,

Του ποιητή που έψαλλε τη διάφορη εξορία,

Της μοίρας τ’ άγρια κύματα, που το μικρό νησί

Ο Οδυσσέας εφίλησε τρανός στη δυστυχία.

Απ’ το παιδί σου το άχαρο, ω μητρική μου γη,

Μονάχα το τραγούδι του θάχης για συντροφιά.

Σ’ εμένα η Μοίρα μου έγραψε αδάκρυτη ταφή.

(Στ. Μαρτζώκης)

Εντάξει, καλούτσικα το απέδωσε ο φίλος μου ο Μαρτζώκης αυτό που ήθελα να πω, αλλά είναι ερασιτέχνης το παιδί ακόμα, δεν ξέρει, και μη το αποπαίρνετε (αποπίσω).

Και μιας και με έχει πιάσει η ποιητική διάθεση και δέχτηκα και πιέσεις από το φίλο μου το χριστιανό να γίνω και γω φανατικός χριστιανός και να ορκιστώ αιώνια πίστη στην εκκλησία, τι γυρνάω και του λέω;

Πρέπει μια και καλή να το χωνέψεις, α παπά παπά παπά παπά

Πως δεν τα πάω καλά με τις δεσμεύσεις, α παπά παπά παπά παπά

Α παπά παπά παπά παπά, εγώ δεν κάνω τέτοια πράματα, α παπά

Τώρα πώς μου ήρθε αυτό δεν ξέρω, αφού δεν είναι παπάς το παιδί. Μυστήρια πράματα.

Η ασυναρτησία, της ασυναρτησίας...

Γεια χαραντάν μάγκες! Πώς πάμε; Καλώς; Καλώς. Είμαι το λοιπόν τις προάλλες σε ένα μέρος που μας έχουνε πάει να μάθουμε ένα πολύ δημοφιλές σπορρρ (ο θεός να το κάνει) της Σουηδίας. Μαζεύονται λέει ένα τσούρμο τεμπέληδες, χωρίζονται σε δυο ομάδες, παίρνουνε από λίγες μπάλες ο καθένας και προσπαθούνε να τις πετάξουνε έτσι ώστε αυτές να σταματήσουνε όσο γίνεται πιο κοντά στο στόχο, που είναι λίγα μέτρα παρά πέρα.

Ιδού και το νέο αστέρι του αθλήματος:



Μα τι πάθος, τι μπρίο, τι στυλ! Μιλάμε για ζωώδη μαχητικότητα! Χρόνια προπονήσεων απαιτήθηκαν για να φτάσω σε τέτοια φόρμα... Τεσπα, παρόλη μου την υπερπροσπάθεια η ομάδα μου έχασε και είμαι και ο πρώτος που το παραδέχομαι δημοσίως. Εάν οι άλλοι το διαψεύσουνε, ζαμάν-φου..

Τώρα αυτά δεν έχουνε και πολλή σημασία, σαλάτες είναι για να περάσουμε στο κυρίως. Την ώρα δηλαδής που εμπήκαμε στον εν λόγω χώρο άθλησης, είδαμε παραδίπλα, μέσα σε μια φυσιολογική εκ πρώτης όψεως παρέα, να σουλατσάρει ένας κύριος που δεν κόλλαγε στην όλη εικόνα. Η φωτο τα λέει όλα...


Θα μπορούσε να είναι ένα κουίζ για παιδάκια που να λέγεται "Βρες τι δεν ταιριάζει", πάντως ο τύπος φερότανε πολύ νορμάλ, τις σούπερ δυνάμεις του τις έλεγχε απόλυτα και ούτε στο διάστημα εκσφενδόνιζε τις μπάλες του, ούτε πέταγε δεξιά κι αριστερά, ούτε λέηζερ έβγαζαν τα μάτια του, τίποτα. Όχι μπροστά μου τουλάχιστον..

Τι γύρευε όμως εκεί αυτός ο Σούπερ Ήρωας; Ένας ημίθεος ανάμεσα σε θνητούς, ένας ημίτρελος ανάμεσα σε τρελούς, ένας ημίγλυκος ανάμεσα σε γλυκούς... Μα, θα μου πεις, δεν έχουν κι οι Σούπερ Ήρωες το δικαίωμα να χαλαρώνουν που και που και να διασκεδάζουν με τους φίλους τους; Πρέπει συνέχεια να είναι στην τσίτα; Όχι βέβαια. Άλλωστε για αυτό το θέμα είχε μιλήσει και ένας από τους πρώτους Σούπερ Ήρωες, ο Ταρζάν. Το αναφέρει στο διάσημο βιβλίο του "Τσίτα, άσε με επιτέλους ήσυχο", ότι οι Σούπερ Ήρωες χρειάζονται προσωπικό χρόνο...

Και όμως, κάτι δε μου κολλούσε, πες το προαίσθημα, πες το υποψία, αλλά το μυαλό μου δεν ησύχαζε αν δεν έβρισκε την απάντηση στο τι έκανε εκεί αυτός ο Σούπερ Ήρωας! Τη λύση στην υπόθεση αυτή που προβλημάτιζε επίμονα τη λογική μου, ήρθε να δώσει η εξήγηση ενός Σουηδού φίλου: Αυτό στο οποίο ήμασταν μάρτυρες είναι απλώς ένα Σουηδικό bachelor party! Δηλαδή οι άντρες εδω πέρα, πριν παντρευτούνε δεν πετάνε τα λεφτά τους σε άχρηστες στριπτιζέζ, αλλά σε φαντεζί αποκριάτικα κοστούμια τα οποία φορούν δημοσίως με σκοπό τον εξεφτελισμό τους! Για φαντάσου! Παλικάρια να σου πετύχουνε όμως, ε;

Μωρέ λες να περνάνε καλύτερα έτσι; Υποθετικά μιλώντας, αφού οι Σουηδοί είναι πιο ανεπτυγμένοι από εμάς, δε θα έπρεπε να τους μιμούμαστε; Κάτι θα ξέρουνε, δε μπορεί. Κι εμείς πετάμε ένα σωρό λεφτά στο εμπόριο γυναικών... Αντί να βάλουμε ό,τι μας έχει περισσέψει από τα καρναβάλια και να βγούμε να γιορτάσουμε το τέλος της ελευθερίας μας! Άλλος καουμπόης, άλλος γκέι μητροπολίτης, άλλος... τρελοκοτσιδού μαθήτρια (γκουχ γκουχ!), σκεφτείτε τι ωραία που θα διασκεδάζαμε!

Ακούς εκεί... στριπτιζέζ! Απαπαπα...

Ένα αστείο που δεν είχα με ποιον να μοιραστώ!

Σπέραααα! Τι χαμπάρια; Όλα καλά; Μπράβο, χαίρομαι! Είμαι το λοιπόν τις προάλλες με τον Αυστριακό Χριστιανό φίλο μου και ένα τσούρμο Σιγκαπουριανούς (εξακολουθώ να μην είμαι σίγουρος αν αυτό είναι χώρα..) και πάμε σε ένα γεύμα που μας έχουνε ετοιμάσει, αλά σουηδικά! Δηλαδής, το μενού αποτελείται από μύξα σολωμού πάνω σε κρακεράκι (πρώτο πιάτο), μύξα πατάτας με σνίτσελ απροσδιορίστου κρέατος (κυρίως πιάτο) και μια κρέμα με σορόπια και μαϊντανό (μα τον άγιο!) για γλυκό.

Εκτός του ότι έπρεπε αυτά τα πράματα να τα φας, ανά τρία λεπτά με το ρολόι ο διοργανωτής, ντυμένος με μια φόρμα ελαιοχρωματιστή με κάτι στάμπες, σηκωνότανε απάνω και τραγούδαγε κάτι ακαταλαβίστικα σουηδικά τραγούδια ΤΗΣ ΤΑΒΛΑΣ (απ' ότι κατάλαβα) και εσύ έπρεπε όχι μόνο να σταματήσεις να τρώς, αλλά να τον συνοδέψεις στο φάλτσο του παραλήρημα, με οδηγό ένα φυλλάδιο με τα λόγια (ναι, τα σουηδικά!) που είχες μπροστά σου! Κι αυτό έπρεπε και να μας αρέσει! Έλα Χριστέ και κύριε... κύριε... εεε.. πώς είπαμε το μικρό σας; Α ναι! Κύριε Τάκη!

Λοιπόν το αστείο είναι άλλο. Στο τραπέζι δίπλα μας κάθονταν μια παρέα Κινέζοι, με τους οποίους φυσικά (επειδή είναι κι αυτοί γλεντζέδες και μερακλήδες σαν κι εμάς!) πιάσαμε αμέσως φιλιές. Μια Κινεζούλα λοιπόν μίλαγε με τον Αυστριακό και τον μάθαινε να γράφει κινέζικα στο i-phone της. Γιατί έχουνε ένα σύστημα οι Κινέζοι που ζωγραφίζεις το σύμβολο με το χέρι σου και αυτό αναγνωρίζει τη λέξη κι έτσι γράφεις μήνυμα πχ. Οπότε κάνω έτσι να ακούσω ποια λέξη του έδειχνε και τι βλέπω; Η πρώτη λέξη που της ήρθε της καημένης της κοπέλας στο μυαλό ήταν "μικρό"!!! Δηλαδή, σκέψου μαράζι που το 'χουνε οι Κινέζες, που από όλες τις λέξεις αυτή ήταν η πρώτη που της ήρθε!!!

Φυσικά έκανα την πανέξυπνη σκέψη ότι αν είχε γνωρίσει εμένα, η πρώτη που θα της ερχότανε θα ήταν "τεράστιο" (δεν κατάλαβα προς τι ο γέλωτας και ο βήχας Ιρένα και Έλλη...), έστω "μεγάλο"... άντε "κανονικό" ή "ανεκτό" ή... "δε βαριέσαι, καλύτερο από το τίποτα..."!!!

Τέσπα, εμένα μου φάνηκε αστείο, αλλά σε ποιον να το πω εκείνη την ώρα; Στους Σιγκαπουρέζους που θα παρεξηγιόντουσαν ή στον Χριστιανό που θα με αποκαλούσε αμαρτωλό και απωλωλό (έτσι γράφεται;) πρόβατο! Θου κύριε φυλακή το στόματί μου! Κύριε Τάκη...

Ευχαριστούμε που δεν καπνίζετε!

Λοιπόν αν και πάει καμιά βδομάδα που δεν έχω γράψει κουβέντα, δε βρίσκω τίποτα διαφέρον να σας πω, ίσα ίσα θα ήθελα πολύ να σας ακούσω και να μου πείτε εσείς τα νέα σας. Δηλαδή η αλήθεια είναι ότι αρχίζετε και μου λείπετε παλιόμουτρα, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, άλλος πχ γιατί με την ασχήμια του με έκανε να νιώθω καλύτερα για τον εαυτό μου, άλλος γιατί με τη βλακεία του με έκανε να νιώθω ακόμα καλύτερα για τον εαυτό μου και άλλη γιατί είχε ωραίο κώλο...

Υπάρχουν όμως και πράγματα που δε θα μου λείψουν από την Ελλάδα και δε θα τα πεθυμίσω όσο κι αν μείνω εδώ. Ένα από αυτά (τα ελάχιστα ομολογουμένως) είναι η συμπαθέστατη τσιγαρίλα που ανέδυαν τα ρούχα μου κάθε που γύρναγα σπίτι από έξοδο για καφέ ή για ποτό. Μα πραγματικά αυτό το θέμα με το νόμο για το κάπνισμα έβγαλε στην επιφάνεια τη χειρότερη πλευρά του Έλληνα! Δε θα επεκταθώ, όλοι ξέρετε τι εννοώ, άλλοι συμφωνείτε, άλλοι όχι, πάντως το γεγονός είναι ότι εδώ που ήρθα γλίτωσα από αυτό το βάσανο. Κι όταν λέμε γλίτωσα, εννοούμε ότι ήρθα στον Παράδεισο του αντικαπνιστή!!!

Είμαι που λές μια μέρα στη σχολή έξω από ένα κτίριο με γραφεία καθηγητών (και του δικού μου by the way) και όπως κάνω έτσι πέφτει το μάτι μου σε μια πινακίδα δίπλα στην πόρτα...

Πάω κοντά και τι να δω;;; Πηδιόντουσαν!!!... εεε, ψέμματα, αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο!

Πολύ απλά η πινακίδα έγραφε: "Καπνιστές να πάτε στην άλλη έξοδο να καπνίσετε γιατί εδώ γύρω δουλεύουν άνθρωποι που τους ενοχλεί ο καπνός σας, ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥΣ"!!!!!!!

Φαντάσου δηλαδή, φίλε καπνιστή, ότι έχεις κάνει ένα γαμοδιάλειμμα να κάνεις ένα γαμοτσιγάρο και όπως βγαίνεις στο πουτσόκρυο στους μείον 10 και πας με τρεμάμενα χέρια να το ανάψεις, βλέπεις κάποιον 5 μέτρα πιο πέρα, να σου χτυπάει το τζαμάκι και να σου κάνει νόημα να φύγεις από κει γιατί τον ενοχλεί ο καπνός!!! ΧΑΧΑΧΧΑΧΑΧΧΑ!!! Μα πόσο θά' θελα να έβλεπα τη φάτσα σας, καλοί μου φίλοι, αν σας συνέβαινε κάτι τέτοιο! Φαντάζομαι ότι το κωλοδάχτυλο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα σας ερχόταν στο μυαλό σαν απάντηση στον συμπαθέστατο κατά τα άλλα Σουηδό κύριο!!!

Πιστεύω να σας την έδωκε αρκετά η πινακίδα αυτή, αυτός ήταν κι ο σκοπός μου, και εννοείται ότι δεν έχω δει μαγαζί που να καπνίζει κανείς μέσα, και αν αντέχετε το κρύο ελάτε προς τα δω... :)