Σπέρααα!!! Τι γίνεται; Πώς πάνε τα κέφια; Χαθήκαμε κομμάτι, ε; Έχεις δίκιο, το ξέρω, αλλά είχα πέσει με τα μούτρα στη... διπλωματική και δε σηκώνω κεφάλι!!.. Χμμ.. Εντάξει δε το συνεχίζω το αστείο, μην πέσει κανένας κεραυνός από το παράθυρο και με κάψει, έχει συννεφιά σήμερα και δε το έχει σε τίποτα, είμαι σίγουρος..
Έκανα που λες μια ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική - πάνω απ' όλα - επίσκεψη στην Ουψάλα, η οποία δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο κοντά είναι, μόνο 40 λεπτά με το τρένο, όσο δηλαδή έκανα κάποτε το Βύρωνας - Κυψέλη, επί Έλλης δηλαδή (μιλάμε για αρχαία ιστορία)!!!
Εκεί πέρα στην Ουψάλα μένει μια παρέα παιδιώνε που γνώρισα στο ταξίδι στην Ρίγα, μεταξύ των οποίωνε κι ένας Έλληνας, μαζί με τον ξάδερφό του που τον επισκέφτηκε για λίγες μέρες. Αυτός ο ξάδερφος τώρα, για να δεις μικρός που έιναι ο κόσμος, με το που τον βλέπω λέω "γνωστή φάτσα"! Αν το πιστεύεις είναι πολιτικός μηχανικός από το έτος μου (ο οποίος τελείωσε φέτος παρεπιπτόντως) και όχι απλά από το έτος μου, αλλά και συγκοινωνιολόγος, σαν και του λόγου μου!!! Δηλαδή κανονικά έπρεπε να έχουμε φάει ψωμί κι αλάτι μαζί, αλλά ήμουνα τόσο κοινωνικός και ανοιχτός άνθρωπος βλέπεις, που ούτε ένα "γεια" δεν είχαμε πει τόσα χρόνια! Και τον γνωρίζω τώρα...
Τέλος πάντων, μυστήρια της φύσης, συστηνόμαστε, λέμε τα διάφορά μας, "άσε, μου λέει, μαλακία έκανα που δεν πήγα κι εγώ Εράσμους" και λοιπά και λοιπά. Κι αφού το βράδυ βγήκαμε με τα άλλα παιδιά και διασκεδάσαμε, το άλλο πρωί γύρναγα εγώ Στοκχόλμη, μου λένε οι δυο Έλληνες θα ρθούμε κι εμείς για να τη δει κι ο ξάδερφος. Ωραία...
Στο τρένο, που λες, κουβεντιάζουμε περί ανέμων και υδάτων, το ένα, το άλλο, σε μια φάση πάει η κουβέντα στις πορείες που γίνονται στην Αθήνα.
- Άσε, λέει, όλο πορείες κάνουνε κι είναι κλειστό το κέντρο κάθε μέρα. Όποιος θέλει, κλείνει το δρόμο.
- Έτσι είναι, λέω κι εγώ, όσα χρόνια είμαι Αθήνα, ολόκληρη βδομάδα που να είναι ανοιχτό το κέντρο συνεχώς δεν είδα. Πόσο μάλλον τώρα, θα πρέπει να γίνεται χαμός.
- Ναι μωρέ, μου λέει, τους μαλάκες, που πάνε και κλείνουνε το δρόμο λες κι είναι δικός τους. Κι η αστυνομία αντί να τους συλλάβει, κάθεται και τους κοιτάει..
- Κάτσε μωρέ, του λέω, ποιους να συλλάβει δηλαδή; Γιατί να τους συλλάβει;
- Αφού είναι παράνομο να κλείνεις το δρόμο, πρέπει να τους συλλάβει!
- Ρε φιλε μου, δεν νομίζω ότι είναι παράνομο...
- Αποκλείεται! (αρχίζει να τα παίρνει!) Είναι σίγουρα παράνομο!
- Όχι, του λέω, πραγματικά πιστεύω ότι είναι νόμιμο το να κάνεις πορείες, είμαι αρκετά σίγουρος...
Και αμέσως μου πετάει την υπέρτατη ατάκα:
- Κομμουνιστής είσαι ρε;
...
Μένω μαλάκας για ένα δευτερόλεπτο και με ξαναρωτάει: "Κομμουνιστής είσαι;;;"
- Όχι, του λέω, εσύ είσαι ΔΑΠίτης;
- Όχι, μου λέει, εγώ είμαι ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ!
...
Ξαναμένω μαλάκας.
- Κάτσε ρε φίλε, του λέω, τι σοσιαλιστής είσαι; Άμα είναι και οι πορείες παράνομες πώς θα διαμαρτυρηθεί κάποιος που του καταπατούν τα δικαιώματά του;
- Να μη διαμαρτυρηθεί!
- Δηλαδή εσύ δε θες να έχεις το δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς αμα κάποιος βλάψει το συμφέρον σου;
- Όχι βέβαια, μου λέει, γιατί να διαμαρτυρηθώ; Αφού τους ψήφισα, ότι κάνουν αυτοί πρέπει να το στηρίξω!!!
...
Δε θα σας κουράσω με την υπόλοιπη συζήτηση, φυσικά δε βγάλαμε άκρη, μιλάμε για εγκέφαλο άλλης κατασκευής, που (ευτυχώς) δεν έχω συνηθίσει να συναναστρέφομαι. Στο τέλος απλά του είπα να το ψάξει αν θέλει, αλλά η πορεία είναι νόμιμη πράξη και δεν μπορώ να του πω κάτι άλλο, οπότε αυτός επέμεινε ότι "αποκλείεται" και "μόνο υπό ειδικές συνθήκες ίσως, που δεν τις ξέρω"...
Μιας και σήμερα είναι επέτειος της χούντας, σκέφτηκα ότι είναι επίκαιρο να αναφέρω αυτή τη συζήτηση και τις σκέψεις που μου προκάλεσε, αφού είμαι σίγουρος ότι το 70-80% των συμφοιτητών μου (μπορεί να λέω και λίγο) σκέφτονται όπως εκείνο το παιδί. Είναι δηλαδή κόκκινα, πράσινα, μπλε ή ότι άλλο, και τα νοιάζει μόνο να κερδίζει η ομάδα τους. Είναι η βάση πάνω στην οποία πατάνε αυτοί που μας κυβερνάνε από τις τηλεοράσεις. Είναι μια άμορφη μάζα από πλάσματα που πρέπει να ανήκουν κάπου γιατί μόνα τους δεν είναι τίποτα, διαλέγουν ομάδα και αμέσως η ζωή τελειώνει, ή μάλλον η σκέψη τελειώνει, όλα γύρω τους είναι μόνο πράσινα, μόνο μπλε ή ότι άλλο χρώμα...
Τέτοιες ομάδες στη σχολή τις απέφευγα και μόνο από περιέργεια τις παρακολουθούσα καμιά φορά στις συνελεύσεις, όπως βλέπεις ένα ντοκιμαντέρ και λες "τι γίνεται ρε στον κόσμο, τς τς τς!!!" Μόνο που το ντοκιμαντέρ κάποτε τελειώνει, ή αλλάζεις κανάλι, και δεν πρόκειται ποτέ να ξαναδείς ανακόντα να χωνεύει βουβάλι ή το άγαλμα του Σαντάμ να πέφτει δίπλα σου. Όμως από τις ομάδες δεν ξεφεύγεις τόσο εύκολα. Θα τις συνταντάς κάθε μέρα στην κοινωνία αυτή που ζούμε, επηρρεάζουν τη ζωή σου, σου βάζουν χέρι, μαζί μας ή εναντίον μας, κι άντε εξήγησέ τους τώρα εσύ ότι υπάρχει και το "παράλληλα", δυο ευθείες που να μην έχουν κανένα κοινό σημείο...
Ίσως να μην καταλαβαίνεις την απέχθειά μου προς τις ομάδες. Ίσως να σου φαίνομαι υπερβολικά εγωιστής, πολύ "βαρύ πεπόνι", που περνιέμαι για καλύτερος από τους άλλους και που δεν καταδέχομαι να πέσω στο επίπεδό τους, εξυπνάκιας, σνομπ ή ό,τι άλλο. Δεν είναι όμως αυτός ο λόγος. Δεν είμαι σε τίποτα καλύτερος από αυτούς, δεν είμαι πιο καλός ή πιο ηθικός ή πιο έξυπνος. Βλέπω όμως κάτι που αυτοί δεν το βλέπουν, αυτό είναι όλο.
Βλέπω ότι οι ομάδες δεν ενώνουν ανθρώπους, αλλά χωρίζουν ανθρώπους. Δε μου φτάνουνε βλέπεις μόνο οι πράσινοι, ούτε μόνο οι κόκκινοι, ή οι μπλε, τους θέλω όλους, να τους αγαπάω, να εκτιμάω και να σέβομαι όλους τους ανθρώπους. Ναι είμαι μεγαλομανής! Αλλά τι διαφορά έχουνε δηλαδή οι μεν από τους δε; Μάλλον είμαι στραβός και δε την βλέπω τη διαφορά. Αλλά νομίζω ότι άν αυτό το παιδί δε μου έλεγε "είμαι πράσινος", εγώ ως ένα απλό παιδί θα τον έβλεπα. Και εξακολουθώ να τον βλέπω ως τέτοιο.
Νομίζω ότι έχουμε παρανοήσει τις χρωματιστές φανέλες και τα σορτσάκια. Η χρήση τους συνίσταται στο να ξεχωρίζουν οι ποδοσφαιριστές τους συμπαίκτες τους, ώστε να παιχτεί σωστά το παιχνίδι, αλλά μόλις τελειώσει ο αγώνας, φοράνε τα κανονικά τους ρούχα και πάνε σπίτι τους (κάνουνε πρώτα κι ένα ντουσάκι, συνήθως). Τότε πια είναι όλοι το ίδιο.
Τετάρτη 21 Απριλίου 2010
Σάββατο 10 Απριλίου 2010
Αγία Πετρούπολη (μέρος Βού, άρθρο 5 παράγραφος 4)
Ήτανε μια βροχερή μέρα εκείνη που διασχίζαμε τα σύνορα Φιλανδίας - Ρωσσίας. Ο καιρός ήταν μουντός (η οποία είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα λέξη τώρα που το σκέφτομαι, από πού να βγαίνει άραγε...) και η ατμόσφαιρα θλιβερή.
Στον έλεγχο διαβατηρίων αντικρύσαμε τις πρώτες Ρωσίδες! Ήταν κάτι δίμετρες κουκλάρες, σε στρατιωτική στολή, σωστές παγοκολώνες, που μας αντιμετώπισαν σαν εγκληματίες ή σιχαμερά αποβράσματα. Όχι ότι μας είπαν κουβέντα, αλλά το βλέμμα τους σου πάγωνε το αίμα! Φυσίκα σε όλους ξύπνησαν και κάποια μαζοχιστικά ένστικτα...
Όταν συνεχίσαμε την πορεία μας σε ρωσικό πια έδαφος, ήταν σα να ταξιδεύαμε πίσω στο χρόνο. Ξαφνικά όλα τα αυτοκίνητα έγιναν LADA και ZASTAVA, ο δρόμος στενός και κακής ποιότητας και τα λιγοστά σπιτάκια ξύλινα και πάμφτωχα.
Η πρώτη εικόνα της Αγίας Πετρούπολης ήταν απογοητευτική. Έμοιαζε σαν ένα σύνολο από ολόιδιες γκριζες και πανύψηλες πολυκατοικίες, σαν φυλακές, πραγματικά σφίχτηκε η καρδιά μου. Οι δρόμοι λασπωμένοι από το χιόνι που μόλις είχε αρχίσει να λιώνει, αλλά αυτή η λάσπη δεν ήταν σαν της Στοκχόλμης. Δεν ήταν απλά υγρό χώμα. Είχε και λάδια, δεν ξέρω τι προελεύσεως, πάντως τα είδα σε πολλά σημεία της πόλης, να ιριδίζουν αηδιαστικά.
Το γκρίζο χρώμα κυριαρχούσε. Τα μαγαζιά είχαν μικροσκοπικές διακριτικότατες ταμπέλες, δεν έχω δει άλλη πόλη με τόσο λίγες διαφημίσεις στο δρόμο. Σε κάποια φάση ο οδηγός μας είπε ότι στα αριστερά ήταν το ξενοδοχείο μας. Ποιο ήταν όμως; Όλα τα κτίρια ήταν ίδια, με μικρές διαφορές, ανοιχτό γκρίζο, λίγο πιο ανοιχτό γκρίζο, ξεβαμμένο κίτρινο. Τελικά το κατάλαβα όταν παρκάραμε μπροστά του, ήταν το "κίτρινο" με τη διακριτική πινακίδα πάνω από την είσοδο ΠAΔΟΓΑ ΟΤΕΠb - LADOGA HOTEL...
Πλάκα έχει που το ρωσικό αλφάβητο έχει κάποια παρόμοια γράμματα με τα δικά μας. Ήμουν από τους λίγους που μπορούσα να κουτσοδιαβάσω τι έλεγαν οι επιγραφές. Κι η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα να μάθω ρώσικα. Τώρα όμως προέχει η bachata. Γι αυτό και σας χαιρετώ και θα τα πούμε πάλι. Δε χανόμαστε. Φιλάκια ρουφηχτά.
Στον έλεγχο διαβατηρίων αντικρύσαμε τις πρώτες Ρωσίδες! Ήταν κάτι δίμετρες κουκλάρες, σε στρατιωτική στολή, σωστές παγοκολώνες, που μας αντιμετώπισαν σαν εγκληματίες ή σιχαμερά αποβράσματα. Όχι ότι μας είπαν κουβέντα, αλλά το βλέμμα τους σου πάγωνε το αίμα! Φυσίκα σε όλους ξύπνησαν και κάποια μαζοχιστικά ένστικτα...
Όταν συνεχίσαμε την πορεία μας σε ρωσικό πια έδαφος, ήταν σα να ταξιδεύαμε πίσω στο χρόνο. Ξαφνικά όλα τα αυτοκίνητα έγιναν LADA και ZASTAVA, ο δρόμος στενός και κακής ποιότητας και τα λιγοστά σπιτάκια ξύλινα και πάμφτωχα.
Η πρώτη εικόνα της Αγίας Πετρούπολης ήταν απογοητευτική. Έμοιαζε σαν ένα σύνολο από ολόιδιες γκριζες και πανύψηλες πολυκατοικίες, σαν φυλακές, πραγματικά σφίχτηκε η καρδιά μου. Οι δρόμοι λασπωμένοι από το χιόνι που μόλις είχε αρχίσει να λιώνει, αλλά αυτή η λάσπη δεν ήταν σαν της Στοκχόλμης. Δεν ήταν απλά υγρό χώμα. Είχε και λάδια, δεν ξέρω τι προελεύσεως, πάντως τα είδα σε πολλά σημεία της πόλης, να ιριδίζουν αηδιαστικά.
Το γκρίζο χρώμα κυριαρχούσε. Τα μαγαζιά είχαν μικροσκοπικές διακριτικότατες ταμπέλες, δεν έχω δει άλλη πόλη με τόσο λίγες διαφημίσεις στο δρόμο. Σε κάποια φάση ο οδηγός μας είπε ότι στα αριστερά ήταν το ξενοδοχείο μας. Ποιο ήταν όμως; Όλα τα κτίρια ήταν ίδια, με μικρές διαφορές, ανοιχτό γκρίζο, λίγο πιο ανοιχτό γκρίζο, ξεβαμμένο κίτρινο. Τελικά το κατάλαβα όταν παρκάραμε μπροστά του, ήταν το "κίτρινο" με τη διακριτική πινακίδα πάνω από την είσοδο ΠAΔΟΓΑ ΟΤΕΠb - LADOGA HOTEL...
Πλάκα έχει που το ρωσικό αλφάβητο έχει κάποια παρόμοια γράμματα με τα δικά μας. Ήμουν από τους λίγους που μπορούσα να κουτσοδιαβάσω τι έλεγαν οι επιγραφές. Κι η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα να μάθω ρώσικα. Τώρα όμως προέχει η bachata. Γι αυτό και σας χαιρετώ και θα τα πούμε πάλι. Δε χανόμαστε. Φιλάκια ρουφηχτά.
Παρασκευή 2 Απριλίου 2010
Καλή Ανάσταση!
Σήμερα είναι Μεγάλη Παρασκευή, ο καημένος ο Χριστούλης έχει σταυρωθεί και η Χριστιανοσύνη θρηνεί. Κι εγώ λέω να κάτσω μέσα απόψε. Γιατί για τα δικά μου τα αμαρτήματα πέρασε του Χριστού τα Πάθη, που τα έκανε και ταινία ο Μελ Γκίμπσον κι ευτυχώς που δεν την είδα γιατί δεν μπορώ τις βίες.
Πωπω ούτε που κατάλαβα Πάσχα φέτος. Από τυριά σε χάμπουργκε κι από ζαμπά σε μπέηκα ήμουνα όλη την ώρα. Πότε ήρθε η Μεγαλοβδομάδα, πότε έφυγε, πότε θα γυρίσει ξέρεις;... Τι να πω, αν είχα μια ορπίδα να σωθεί η ψυχούλα μου, εφέτο την απώλεσα. "Είμ' αμαρτωλός, δε με θέλω πια, ειμ' αμαρτωλός, φεύγω μακριά..."
Είδα και ένα ντοκυμαντέρι για το χριστιανισμό και κολάστηκα κι άλλο σήμερα. Έλεγε ότι χιλιάδες χρόνια προ Χριστού, υπήρχανε θεότητες σε διάφορα μέρη του κόσμου, με τα ίδια χαρακτηριστικά με το Χριστό, όπως: Παρθενογέννεση, δώδεκα μαθητές, πρώτο κύρηγμα στα δώδεκα, έναρξη του έργου τους στα 30, και στο τέλος θάνατο που κράτησε 3 μέρες μέχρι την τελική Ανάσταση!!!
Πολύ ενδιαφέροντο σας λέω κι έλεγε κι άλλα πετυχημένα, αλλά έχανε λίγο στην προσπάθειά του να δείξει ότι τελικά ο Χριστός δεν υπήρξε ποτέ. Εκεί θα διαφωνήσω. Όχι με το αν υπήρξε ή όχι, αλλά με το αν έχει σημασία να αποδείξεις κάτι τέτοιο (και αν είναι βέβαια εφικτό). Γιατί και να μην υπήρξε, αυτό που έχουμε στο μυαλό μας και στην ψυχή μας σα Χριστό είναι το σύνολο των λόγων και των έργων του όπως τα βλέπουμε στα Ευαγγέλια. Και αυτό νομίζω είναι πολύ πολύτιμο. Δεν ξέρω με τι κριτήρια να το κρίνω, πέρα από το συναίσθημα που ένιωθα μικρός όταν τα διάβαζα καμιά φορά κι από αυτό το δέος που μου δημιουργούσε αυτή η ύπαρξη. Δηλαδή αυτά τα λόγια δεν έχει σημασία αν τα είπε όντως αυτός που λένε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ενσαρκώνουν, έτσι αισθάνομαι, την πραγματική αγάπη, την απόλυτη αγάπη. Και τι είναι σπουδαιότερο στη ζωή από την αγάπη;
Πωπω ούτε που κατάλαβα Πάσχα φέτος. Από τυριά σε χάμπουργκε κι από ζαμπά σε μπέηκα ήμουνα όλη την ώρα. Πότε ήρθε η Μεγαλοβδομάδα, πότε έφυγε, πότε θα γυρίσει ξέρεις;... Τι να πω, αν είχα μια ορπίδα να σωθεί η ψυχούλα μου, εφέτο την απώλεσα. "Είμ' αμαρτωλός, δε με θέλω πια, ειμ' αμαρτωλός, φεύγω μακριά..."
Είδα και ένα ντοκυμαντέρι για το χριστιανισμό και κολάστηκα κι άλλο σήμερα. Έλεγε ότι χιλιάδες χρόνια προ Χριστού, υπήρχανε θεότητες σε διάφορα μέρη του κόσμου, με τα ίδια χαρακτηριστικά με το Χριστό, όπως: Παρθενογέννεση, δώδεκα μαθητές, πρώτο κύρηγμα στα δώδεκα, έναρξη του έργου τους στα 30, και στο τέλος θάνατο που κράτησε 3 μέρες μέχρι την τελική Ανάσταση!!!
Πολύ ενδιαφέροντο σας λέω κι έλεγε κι άλλα πετυχημένα, αλλά έχανε λίγο στην προσπάθειά του να δείξει ότι τελικά ο Χριστός δεν υπήρξε ποτέ. Εκεί θα διαφωνήσω. Όχι με το αν υπήρξε ή όχι, αλλά με το αν έχει σημασία να αποδείξεις κάτι τέτοιο (και αν είναι βέβαια εφικτό). Γιατί και να μην υπήρξε, αυτό που έχουμε στο μυαλό μας και στην ψυχή μας σα Χριστό είναι το σύνολο των λόγων και των έργων του όπως τα βλέπουμε στα Ευαγγέλια. Και αυτό νομίζω είναι πολύ πολύτιμο. Δεν ξέρω με τι κριτήρια να το κρίνω, πέρα από το συναίσθημα που ένιωθα μικρός όταν τα διάβαζα καμιά φορά κι από αυτό το δέος που μου δημιουργούσε αυτή η ύπαρξη. Δηλαδή αυτά τα λόγια δεν έχει σημασία αν τα είπε όντως αυτός που λένε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ενσαρκώνουν, έτσι αισθάνομαι, την πραγματική αγάπη, την απόλυτη αγάπη. Και τι είναι σπουδαιότερο στη ζωή από την αγάπη;
Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010
Αγία Πετρούπολη (μέρος Άρφα)....
Ήτουνε ένα υγρό απόγευμα εκείνο όπου συναντηθήκαμε με τα άλλα ξέφρενα τέκνα του Εράσμιου Θεού στο τέρμινο της γραμμής των Βίκινγκ, σε μια τσαχπινιά του λιμανιού της Στοκχόλμης... Η πλάτη μου με προσμονή παρακαλούσε να απιθώσω χάμω το βαρύ, σχετικά, πισώδεμα (=back-pack αγγλιστί) ενώ το βλέμμα μου γυρόφερε μερικές φορές στα προσώπατα των συντξιδιωτών μου και σε δυο-τρία οπίσθια που άξιζαν περαιτέρας μελέτης.
"Μάλιστα" είπα από μέσα μου, "not bad... not bad", λέγω, όπως θα έλεγε και ένας πολύ σπουδαίος ποιητής του οποίου ξεχνώ το όνομα, και να με συχωρείτε... Αντίκρυ μου έστεκαν δυο παγκάκια στα οποία ύπαρχε χώρος αρκετός για να ακουμπήσω το πονεμένο μου κορμί και να πάρω μιαν ανάσα από το μακρύ περπάτημα. Στο ένα κάθονταν δυο παλικάρια, αμφιβόλου ποιότητος και προελεύσεως, ενώ στο δεύτερο έβλεπες ένα παλικάρι ξανθό, σκεφτικό και μόνο. Η αρχική μου πρόθεση, ήταν με σιγουριά να πάω να καθήσω δίπλα του, και για λόγους συμμετρίας, αν θες, ισορροπίας και δικαίου. Στο κάτω κάτω οι άλλοι δυο ήδη κουβέντιαζαν αναμεταξύ τους.
Όμως μια ακατανόητη βαρεμάρα στο να διανύσω τα δυο- τρία παραπάνω μέτρα που απείχε το παγκάκι του από μένα, με οδήγησε στη σιγουριά του κοντινότερου παγκακίου, αυτού δηλαδή με τα δυο τα παιδιά. Εκάθισα, συστήθηκα, και με σύντομες ερωταπαντήσεις μου έγιναν γνωστά όλα τα σημαντικά που τους αφορούσαν: Ιταλός και Ισπανός, Αντρέα και Μαρκ, σε Εράσμους στο Έρεμπρο, ενώ η προφορά του Ισπανού ήτανε τόσο δυσάρεστη που πιο πολύ εγώ αρνιόμουν να δεχτώ ότι καταλάβαινα τι έλεγε, παρά αυτός τα έλεγε λάθος. Τέλος πάντων, καλά παιδιά μου φάνηκαν, ειδικά ο Ιταλός, και η ώρα κυλούσε πολύ σιγά...
Με το βλέμμα να εποπτέυει άγρυπνο το χώρο και να καταγράφει συνεχώς την αναλογία αρσενικών-θυληκών (μια παλιά συνήθεια που την έχω απ'το στρατό..) άρχισα να παρατηρώ ότι στο παγκάκι του ξανθού μοναχικού τύπου, όπου για λίγα μόνο μέτρα δεν είχα καθήσει, συσσωρεύονταν τώρα κοπάδι τα κορίτσια! Δηλαδής, όχι μόνο είχανε κάτσει δίπλα του, αλλά και όρθιες ολόγυρα στέκαν στο τέλος καμιά δεκαριά θυληκά!!! "Πωωω, ρε φίλε, λέω, πόσο βρώμικα παιχνίδια παίζει η ζωή.. Χάθηκε ο κόσμος να κάθομαι τώρα κι εγώ μαζί τους, να πω πως άρχισε με το δεξί ετούτο το ταξίδι; Να δεις όμως που αν είχα κάτσει εγώ δίπλα του, αυτές θα είχαν έρθει εδώ που είμαι τώρα"!!!!!!
"Δε βαριέσαι όμως", σκέφτηκα αργότερα, "οι γυναίκες έρχονται και παρέρχονται, ενώ οι φίλοι μένουν........."
Πλάκα κάνω βέβαια!!!! Ποτέ δε θα σκεφτόμουν μια τέτοια σαχλαμάρα! Γαμώ την τύχη μου είπα και δεν αρχίσαμε καλά!!!!
"Μάλιστα" είπα από μέσα μου, "not bad... not bad", λέγω, όπως θα έλεγε και ένας πολύ σπουδαίος ποιητής του οποίου ξεχνώ το όνομα, και να με συχωρείτε... Αντίκρυ μου έστεκαν δυο παγκάκια στα οποία ύπαρχε χώρος αρκετός για να ακουμπήσω το πονεμένο μου κορμί και να πάρω μιαν ανάσα από το μακρύ περπάτημα. Στο ένα κάθονταν δυο παλικάρια, αμφιβόλου ποιότητος και προελεύσεως, ενώ στο δεύτερο έβλεπες ένα παλικάρι ξανθό, σκεφτικό και μόνο. Η αρχική μου πρόθεση, ήταν με σιγουριά να πάω να καθήσω δίπλα του, και για λόγους συμμετρίας, αν θες, ισορροπίας και δικαίου. Στο κάτω κάτω οι άλλοι δυο ήδη κουβέντιαζαν αναμεταξύ τους.
Όμως μια ακατανόητη βαρεμάρα στο να διανύσω τα δυο- τρία παραπάνω μέτρα που απείχε το παγκάκι του από μένα, με οδήγησε στη σιγουριά του κοντινότερου παγκακίου, αυτού δηλαδή με τα δυο τα παιδιά. Εκάθισα, συστήθηκα, και με σύντομες ερωταπαντήσεις μου έγιναν γνωστά όλα τα σημαντικά που τους αφορούσαν: Ιταλός και Ισπανός, Αντρέα και Μαρκ, σε Εράσμους στο Έρεμπρο, ενώ η προφορά του Ισπανού ήτανε τόσο δυσάρεστη που πιο πολύ εγώ αρνιόμουν να δεχτώ ότι καταλάβαινα τι έλεγε, παρά αυτός τα έλεγε λάθος. Τέλος πάντων, καλά παιδιά μου φάνηκαν, ειδικά ο Ιταλός, και η ώρα κυλούσε πολύ σιγά...
Με το βλέμμα να εποπτέυει άγρυπνο το χώρο και να καταγράφει συνεχώς την αναλογία αρσενικών-θυληκών (μια παλιά συνήθεια που την έχω απ'το στρατό..) άρχισα να παρατηρώ ότι στο παγκάκι του ξανθού μοναχικού τύπου, όπου για λίγα μόνο μέτρα δεν είχα καθήσει, συσσωρεύονταν τώρα κοπάδι τα κορίτσια! Δηλαδής, όχι μόνο είχανε κάτσει δίπλα του, αλλά και όρθιες ολόγυρα στέκαν στο τέλος καμιά δεκαριά θυληκά!!! "Πωωω, ρε φίλε, λέω, πόσο βρώμικα παιχνίδια παίζει η ζωή.. Χάθηκε ο κόσμος να κάθομαι τώρα κι εγώ μαζί τους, να πω πως άρχισε με το δεξί ετούτο το ταξίδι; Να δεις όμως που αν είχα κάτσει εγώ δίπλα του, αυτές θα είχαν έρθει εδώ που είμαι τώρα"!!!!!!
"Δε βαριέσαι όμως", σκέφτηκα αργότερα, "οι γυναίκες έρχονται και παρέρχονται, ενώ οι φίλοι μένουν........."
Πλάκα κάνω βέβαια!!!! Ποτέ δε θα σκεφτόμουν μια τέτοια σαχλαμάρα! Γαμώ την τύχη μου είπα και δεν αρχίσαμε καλά!!!!
ΤΕΛΟΣ ΑΡΦΑ ΜΕΡΟΥΣ
ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ: Πώς τα έβαλα με τον θαλάσσιο ελέφαντα, παρουσία του βασιλικού ζεύγους! Πώς νίκησα σε μια αιματηρή παρτίδα σκάκι έναν σοφό διακοσίων δεκαεφτά ετών! Κι ακόμα: Ποια διάσημη Ελληνίδα τραγουδίστρια απεχθάνεται τα γεμιστά!
Αυτά και άλλα πολλά την ερχόμενη Τρίτη. Την Τρίτη, δηλαδή, που μας έρχεται. Όχι αυτή που πέρασε, ξέρεις...
Αυτά και άλλα πολλά την ερχόμενη Τρίτη. Την Τρίτη, δηλαδή, που μας έρχεται. Όχι αυτή που πέρασε, ξέρεις...
Κυριακή 7 Μαρτίου 2010
Γεννημένος χορευτής!
Το ότι ο Βάγγος είναι χορευτικό παιδί το ξέρουν κι οι πέτρες... Ειδικά εδώ στη Σουηδία! Διότι αμα τη αφίξει μου, αρχίνισα μαθήματα σάλσα (κόκκινη και άσπρη) και bachata. Και αυτά είναι που πραγματικά μου κρατούν ψηλά το ηθικό μου, μη πέσει και έχουμε άλλα...
Έτσι για να δείτε ένα δείγμα, να ξέρετε τι να περιμένετε όταν με το καλό γυρίσω, παραθέτω δύο βίντεα που τράβηξα από τα μαθήματα. Απλά στη θέση του χορευτή, φανταστείτε το γραμμωμένο μου κορμί που το'χει ποτίσει η αρμύρα της θάλασσας, και που στα ροζιασμένα χέρια μου... αχεμμμ... αυτά. Δείτε τα βίντεα!
Έτσι για να δείτε ένα δείγμα, να ξέρετε τι να περιμένετε όταν με το καλό γυρίσω, παραθέτω δύο βίντεα που τράβηξα από τα μαθήματα. Απλά στη θέση του χορευτή, φανταστείτε το γραμμωμένο μου κορμί που το'χει ποτίσει η αρμύρα της θάλασσας, και που στα ροζιασμένα χέρια μου... αχεμμμ... αυτά. Δείτε τα βίντεα!
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
Έμπνευση..
Κάτι με πιάνει ώρες ώρες, home-sickness θαρρώ το λένε, και αναπολώ τη Ζάκυνθο των παιδικών μου χρόνων... Ίσως να φταίει που είναι βαριά η ζωή εδώ στην ξενιτιά και γεμάτη δυσκολίες.
Ξέρεις τι θα πει να θες να φας ένα σουβλάκι και να μην έχεις μια "χοντρή" να πεταχτής να πάρεις; Ξέρεις τι είναι να θες να φας φρυγανιά με παγωτό και να μην έχεις μια Μπόχαλη να πας να αράξεις; Να θες να πνιγείς μαζί με ένα κουνέλι στη σάρρρρτσα και να μην υπάρχει ένα μέρος με ζακυθινές καντάδες σε ολόκληρη Στοχόρμη; Ή να γυρνάς χαράματα από το βραδυνό ξενύχτι (για δουλειά πάντα) και να μην υπάρχει ένας Αγγειός να βάλεις ένα σταφιδόψωμο μέσα σου, έστω ένα κρουασάν βουτύρου βρε αδερφέ;! Αλλά πιο πολύ μου λείπει ένας Φώσκολος να πα να δώ μια ταινία και να έχω ντόρμπυ σαράου τη φασαρία από τα ζακυθινά πιτσιρίκια...
Αυτές οι δυσκολίες και ανέχειες μάλλον είναι που με οδήγησαν να γράψω το παρακάτω ποίημα:
Τώρα τι μου' ρθε και το 'γραψα στα ιταλικά δεν ξέρω, ίσως για να κάνω επίδειξη! Αλλά επειδή κάποιοι που διαβάζουνε το μπλογκ είναι και αστοιχείωτοι και αδαής (!!!) και υπανάπτυκτοι θα παραθέσω και μια πρόχειρη μετάφραση που μου έκανε ένας φίλος, επειδής εγώ βαριόμουνα...
Ξέρεις τι θα πει να θες να φας ένα σουβλάκι και να μην έχεις μια "χοντρή" να πεταχτής να πάρεις; Ξέρεις τι είναι να θες να φας φρυγανιά με παγωτό και να μην έχεις μια Μπόχαλη να πας να αράξεις; Να θες να πνιγείς μαζί με ένα κουνέλι στη σάρρρρτσα και να μην υπάρχει ένα μέρος με ζακυθινές καντάδες σε ολόκληρη Στοχόρμη; Ή να γυρνάς χαράματα από το βραδυνό ξενύχτι (για δουλειά πάντα) και να μην υπάρχει ένας Αγγειός να βάλεις ένα σταφιδόψωμο μέσα σου, έστω ένα κρουασάν βουτύρου βρε αδερφέ;! Αλλά πιο πολύ μου λείπει ένας Φώσκολος να πα να δώ μια ταινία και να έχω ντόρμπυ σαράου τη φασαρία από τα ζακυθινά πιτσιρίκια...
Αυτές οι δυσκολίες και ανέχειες μάλλον είναι που με οδήγησαν να γράψω το παρακάτω ποίημα:
A ZACINTO
Né più mai toccherò le sacre sponde
ove il mio corpo fanciulletto giacque,
Zacinto mia, che te specchi nell'onde
del greco mar da cui vergine nacque
Venere, e fea quelle isole feconde
col suo primo sorriso, onde non tacque
le tue limpide nubi e le tue fronde
l'inclito verso di colui che l'acque
cantò fatali, ed il diverso esiglio
per cui bello di fama e di sventura
baciò la sua petrosa Itaca Ulisse.
Tu non altro che il canto avrai del figlio,
o materna mia terra; a noi prescrisse
il fato illacrimata sepoltura.
Τώρα τι μου' ρθε και το 'γραψα στα ιταλικά δεν ξέρω, ίσως για να κάνω επίδειξη! Αλλά επειδή κάποιοι που διαβάζουνε το μπλογκ είναι και αστοιχείωτοι και αδαής (!!!) και υπανάπτυκτοι θα παραθέσω και μια πρόχειρη μετάφραση που μου έκανε ένας φίλος, επειδής εγώ βαριόμουνα...
ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ
Πλιά στη ζωή δεν θα πατή το δύστυχο ποδάρι
Τις άγιες όχθες που άγγιζα στα χρόνια τα χρυσά,
Ω ποθητή μου Ζάκυνθο, που πάντοτε με χάρη
Στο κύμα καθρεφτίζεσαι, στα Ελληνικά νερά.
Η Αφροδίτη ολόλαμπρη από κει μέσα βγήκε
Κ’ έκαμε με το γέλιο της γόνιμα τα νησιά,
Οπού απερίγραφτα ο λαμπρός ο στίχος δεν αφήκε
Τα νέφη σου τα διάφανα, τα δένδρα τα πυκνά,
Του ποιητή που έψαλλε τη διάφορη εξορία,
Της μοίρας τ’ άγρια κύματα, που το μικρό νησί
Ο Οδυσσέας εφίλησε τρανός στη δυστυχία.
Απ’ το παιδί σου το άχαρο, ω μητρική μου γη,
Μονάχα το τραγούδι του θάχης για συντροφιά.
Σ’ εμένα η Μοίρα μου έγραψε αδάκρυτη ταφή.
(Στ. Μαρτζώκης)
Εντάξει, καλούτσικα το απέδωσε ο φίλος μου ο Μαρτζώκης αυτό που ήθελα να πω, αλλά είναι ερασιτέχνης το παιδί ακόμα, δεν ξέρει, και μη το αποπαίρνετε (αποπίσω).
Και μιας και με έχει πιάσει η ποιητική διάθεση και δέχτηκα και πιέσεις από το φίλο μου το χριστιανό να γίνω και γω φανατικός χριστιανός και να ορκιστώ αιώνια πίστη στην εκκλησία, τι γυρνάω και του λέω;
Πρέπει μια και καλή να το χωνέψεις, α παπά παπά παπά παπά
Πως δεν τα πάω καλά με τις δεσμεύσεις, α παπά παπά παπά παπά
Α παπά παπά παπά παπά, εγώ δεν κάνω τέτοια πράματα, α παπά
Τώρα πώς μου ήρθε αυτό δεν ξέρω, αφού δεν είναι παπάς το παιδί. Μυστήρια πράματα.
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010
Η ασυναρτησία, της ασυναρτησίας...
Γεια χαραντάν μάγκες! Πώς πάμε; Καλώς; Καλώς. Είμαι το λοιπόν τις προάλλες σε ένα μέρος που μας έχουνε πάει να μάθουμε ένα πολύ δημοφιλές σπορρρ (ο θεός να το κάνει) της Σουηδίας. Μαζεύονται λέει ένα τσούρμο τεμπέληδες, χωρίζονται σε δυο ομάδες, παίρνουνε από λίγες μπάλες ο καθένας και προσπαθούνε να τις πετάξουνε έτσι ώστε αυτές να σταματήσουνε όσο γίνεται πιο κοντά στο στόχο, που είναι λίγα μέτρα παρά πέρα.
Ιδού και το νέο αστέρι του αθλήματος:
Μα τι πάθος, τι μπρίο, τι στυλ! Μιλάμε για ζωώδη μαχητικότητα! Χρόνια προπονήσεων απαιτήθηκαν για να φτάσω σε τέτοια φόρμα... Τεσπα, παρόλη μου την υπερπροσπάθεια η ομάδα μου έχασε και είμαι και ο πρώτος που το παραδέχομαι δημοσίως. Εάν οι άλλοι το διαψεύσουνε, ζαμάν-φου..
Τώρα αυτά δεν έχουνε και πολλή σημασία, σαλάτες είναι για να περάσουμε στο κυρίως. Την ώρα δηλαδής που εμπήκαμε στον εν λόγω χώρο άθλησης, είδαμε παραδίπλα, μέσα σε μια φυσιολογική εκ πρώτης όψεως παρέα, να σουλατσάρει ένας κύριος που δεν κόλλαγε στην όλη εικόνα. Η φωτο τα λέει όλα...
Θα μπορούσε να είναι ένα κουίζ για παιδάκια που να λέγεται "Βρες τι δεν ταιριάζει", πάντως ο τύπος φερότανε πολύ νορμάλ, τις σούπερ δυνάμεις του τις έλεγχε απόλυτα και ούτε στο διάστημα εκσφενδόνιζε τις μπάλες του, ούτε πέταγε δεξιά κι αριστερά, ούτε λέηζερ έβγαζαν τα μάτια του, τίποτα. Όχι μπροστά μου τουλάχιστον..
Τι γύρευε όμως εκεί αυτός ο Σούπερ Ήρωας; Ένας ημίθεος ανάμεσα σε θνητούς, ένας ημίτρελος ανάμεσα σε τρελούς, ένας ημίγλυκος ανάμεσα σε γλυκούς... Μα, θα μου πεις, δεν έχουν κι οι Σούπερ Ήρωες το δικαίωμα να χαλαρώνουν που και που και να διασκεδάζουν με τους φίλους τους; Πρέπει συνέχεια να είναι στην τσίτα; Όχι βέβαια. Άλλωστε για αυτό το θέμα είχε μιλήσει και ένας από τους πρώτους Σούπερ Ήρωες, ο Ταρζάν. Το αναφέρει στο διάσημο βιβλίο του "Τσίτα, άσε με επιτέλους ήσυχο", ότι οι Σούπερ Ήρωες χρειάζονται προσωπικό χρόνο...
Και όμως, κάτι δε μου κολλούσε, πες το προαίσθημα, πες το υποψία, αλλά το μυαλό μου δεν ησύχαζε αν δεν έβρισκε την απάντηση στο τι έκανε εκεί αυτός ο Σούπερ Ήρωας! Τη λύση στην υπόθεση αυτή που προβλημάτιζε επίμονα τη λογική μου, ήρθε να δώσει η εξήγηση ενός Σουηδού φίλου: Αυτό στο οποίο ήμασταν μάρτυρες είναι απλώς ένα Σουηδικό bachelor party! Δηλαδή οι άντρες εδω πέρα, πριν παντρευτούνε δεν πετάνε τα λεφτά τους σε άχρηστες στριπτιζέζ, αλλά σε φαντεζί αποκριάτικα κοστούμια τα οποία φορούν δημοσίως με σκοπό τον εξεφτελισμό τους! Για φαντάσου! Παλικάρια να σου πετύχουνε όμως, ε;
Μωρέ λες να περνάνε καλύτερα έτσι; Υποθετικά μιλώντας, αφού οι Σουηδοί είναι πιο ανεπτυγμένοι από εμάς, δε θα έπρεπε να τους μιμούμαστε; Κάτι θα ξέρουνε, δε μπορεί. Κι εμείς πετάμε ένα σωρό λεφτά στο εμπόριο γυναικών... Αντί να βάλουμε ό,τι μας έχει περισσέψει από τα καρναβάλια και να βγούμε να γιορτάσουμε το τέλος της ελευθερίας μας! Άλλος καουμπόης, άλλος γκέι μητροπολίτης, άλλος... τρελοκοτσιδού μαθήτρια (γκουχ γκουχ!), σκεφτείτε τι ωραία που θα διασκεδάζαμε!
Ακούς εκεί... στριπτιζέζ! Απαπαπα...
Ιδού και το νέο αστέρι του αθλήματος:
Μα τι πάθος, τι μπρίο, τι στυλ! Μιλάμε για ζωώδη μαχητικότητα! Χρόνια προπονήσεων απαιτήθηκαν για να φτάσω σε τέτοια φόρμα... Τεσπα, παρόλη μου την υπερπροσπάθεια η ομάδα μου έχασε και είμαι και ο πρώτος που το παραδέχομαι δημοσίως. Εάν οι άλλοι το διαψεύσουνε, ζαμάν-φου..
Τώρα αυτά δεν έχουνε και πολλή σημασία, σαλάτες είναι για να περάσουμε στο κυρίως. Την ώρα δηλαδής που εμπήκαμε στον εν λόγω χώρο άθλησης, είδαμε παραδίπλα, μέσα σε μια φυσιολογική εκ πρώτης όψεως παρέα, να σουλατσάρει ένας κύριος που δεν κόλλαγε στην όλη εικόνα. Η φωτο τα λέει όλα...
Θα μπορούσε να είναι ένα κουίζ για παιδάκια που να λέγεται "Βρες τι δεν ταιριάζει", πάντως ο τύπος φερότανε πολύ νορμάλ, τις σούπερ δυνάμεις του τις έλεγχε απόλυτα και ούτε στο διάστημα εκσφενδόνιζε τις μπάλες του, ούτε πέταγε δεξιά κι αριστερά, ούτε λέηζερ έβγαζαν τα μάτια του, τίποτα. Όχι μπροστά μου τουλάχιστον..
Τι γύρευε όμως εκεί αυτός ο Σούπερ Ήρωας; Ένας ημίθεος ανάμεσα σε θνητούς, ένας ημίτρελος ανάμεσα σε τρελούς, ένας ημίγλυκος ανάμεσα σε γλυκούς... Μα, θα μου πεις, δεν έχουν κι οι Σούπερ Ήρωες το δικαίωμα να χαλαρώνουν που και που και να διασκεδάζουν με τους φίλους τους; Πρέπει συνέχεια να είναι στην τσίτα; Όχι βέβαια. Άλλωστε για αυτό το θέμα είχε μιλήσει και ένας από τους πρώτους Σούπερ Ήρωες, ο Ταρζάν. Το αναφέρει στο διάσημο βιβλίο του "Τσίτα, άσε με επιτέλους ήσυχο", ότι οι Σούπερ Ήρωες χρειάζονται προσωπικό χρόνο...
Και όμως, κάτι δε μου κολλούσε, πες το προαίσθημα, πες το υποψία, αλλά το μυαλό μου δεν ησύχαζε αν δεν έβρισκε την απάντηση στο τι έκανε εκεί αυτός ο Σούπερ Ήρωας! Τη λύση στην υπόθεση αυτή που προβλημάτιζε επίμονα τη λογική μου, ήρθε να δώσει η εξήγηση ενός Σουηδού φίλου: Αυτό στο οποίο ήμασταν μάρτυρες είναι απλώς ένα Σουηδικό bachelor party! Δηλαδή οι άντρες εδω πέρα, πριν παντρευτούνε δεν πετάνε τα λεφτά τους σε άχρηστες στριπτιζέζ, αλλά σε φαντεζί αποκριάτικα κοστούμια τα οποία φορούν δημοσίως με σκοπό τον εξεφτελισμό τους! Για φαντάσου! Παλικάρια να σου πετύχουνε όμως, ε;
Μωρέ λες να περνάνε καλύτερα έτσι; Υποθετικά μιλώντας, αφού οι Σουηδοί είναι πιο ανεπτυγμένοι από εμάς, δε θα έπρεπε να τους μιμούμαστε; Κάτι θα ξέρουνε, δε μπορεί. Κι εμείς πετάμε ένα σωρό λεφτά στο εμπόριο γυναικών... Αντί να βάλουμε ό,τι μας έχει περισσέψει από τα καρναβάλια και να βγούμε να γιορτάσουμε το τέλος της ελευθερίας μας! Άλλος καουμπόης, άλλος γκέι μητροπολίτης, άλλος... τρελοκοτσιδού μαθήτρια (γκουχ γκουχ!), σκεφτείτε τι ωραία που θα διασκεδάζαμε!
Ακούς εκεί... στριπτιζέζ! Απαπαπα...
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
Ένα αστείο που δεν είχα με ποιον να μοιραστώ!
Σπέραααα! Τι χαμπάρια; Όλα καλά; Μπράβο, χαίρομαι! Είμαι το λοιπόν τις προάλλες με τον Αυστριακό Χριστιανό φίλο μου και ένα τσούρμο Σιγκαπουριανούς (εξακολουθώ να μην είμαι σίγουρος αν αυτό είναι χώρα..) και πάμε σε ένα γεύμα που μας έχουνε ετοιμάσει, αλά σουηδικά! Δηλαδής, το μενού αποτελείται από μύξα σολωμού πάνω σε κρακεράκι (πρώτο πιάτο), μύξα πατάτας με σνίτσελ απροσδιορίστου κρέατος (κυρίως πιάτο) και μια κρέμα με σορόπια και μαϊντανό (μα τον άγιο!) για γλυκό.
Εκτός του ότι έπρεπε αυτά τα πράματα να τα φας, ανά τρία λεπτά με το ρολόι ο διοργανωτής, ντυμένος με μια φόρμα ελαιοχρωματιστή με κάτι στάμπες, σηκωνότανε απάνω και τραγούδαγε κάτι ακαταλαβίστικα σουηδικά τραγούδια ΤΗΣ ΤΑΒΛΑΣ (απ' ότι κατάλαβα) και εσύ έπρεπε όχι μόνο να σταματήσεις να τρώς, αλλά να τον συνοδέψεις στο φάλτσο του παραλήρημα, με οδηγό ένα φυλλάδιο με τα λόγια (ναι, τα σουηδικά!) που είχες μπροστά σου! Κι αυτό έπρεπε και να μας αρέσει! Έλα Χριστέ και κύριε... κύριε... εεε.. πώς είπαμε το μικρό σας; Α ναι! Κύριε Τάκη!
Λοιπόν το αστείο είναι άλλο. Στο τραπέζι δίπλα μας κάθονταν μια παρέα Κινέζοι, με τους οποίους φυσικά (επειδή είναι κι αυτοί γλεντζέδες και μερακλήδες σαν κι εμάς!) πιάσαμε αμέσως φιλιές. Μια Κινεζούλα λοιπόν μίλαγε με τον Αυστριακό και τον μάθαινε να γράφει κινέζικα στο i-phone της. Γιατί έχουνε ένα σύστημα οι Κινέζοι που ζωγραφίζεις το σύμβολο με το χέρι σου και αυτό αναγνωρίζει τη λέξη κι έτσι γράφεις μήνυμα πχ. Οπότε κάνω έτσι να ακούσω ποια λέξη του έδειχνε και τι βλέπω; Η πρώτη λέξη που της ήρθε της καημένης της κοπέλας στο μυαλό ήταν "μικρό"!!! Δηλαδή, σκέψου μαράζι που το 'χουνε οι Κινέζες, που από όλες τις λέξεις αυτή ήταν η πρώτη που της ήρθε!!!
Φυσικά έκανα την πανέξυπνη σκέψη ότι αν είχε γνωρίσει εμένα, η πρώτη που θα της ερχότανε θα ήταν "τεράστιο" (δεν κατάλαβα προς τι ο γέλωτας και ο βήχας Ιρένα και Έλλη...), έστω "μεγάλο"... άντε "κανονικό" ή "ανεκτό" ή... "δε βαριέσαι, καλύτερο από το τίποτα..."!!!
Τέσπα, εμένα μου φάνηκε αστείο, αλλά σε ποιον να το πω εκείνη την ώρα; Στους Σιγκαπουρέζους που θα παρεξηγιόντουσαν ή στον Χριστιανό που θα με αποκαλούσε αμαρτωλό και απωλωλό (έτσι γράφεται;) πρόβατο! Θου κύριε φυλακή το στόματί μου! Κύριε Τάκη...
Εκτός του ότι έπρεπε αυτά τα πράματα να τα φας, ανά τρία λεπτά με το ρολόι ο διοργανωτής, ντυμένος με μια φόρμα ελαιοχρωματιστή με κάτι στάμπες, σηκωνότανε απάνω και τραγούδαγε κάτι ακαταλαβίστικα σουηδικά τραγούδια ΤΗΣ ΤΑΒΛΑΣ (απ' ότι κατάλαβα) και εσύ έπρεπε όχι μόνο να σταματήσεις να τρώς, αλλά να τον συνοδέψεις στο φάλτσο του παραλήρημα, με οδηγό ένα φυλλάδιο με τα λόγια (ναι, τα σουηδικά!) που είχες μπροστά σου! Κι αυτό έπρεπε και να μας αρέσει! Έλα Χριστέ και κύριε... κύριε... εεε.. πώς είπαμε το μικρό σας; Α ναι! Κύριε Τάκη!
Λοιπόν το αστείο είναι άλλο. Στο τραπέζι δίπλα μας κάθονταν μια παρέα Κινέζοι, με τους οποίους φυσικά (επειδή είναι κι αυτοί γλεντζέδες και μερακλήδες σαν κι εμάς!) πιάσαμε αμέσως φιλιές. Μια Κινεζούλα λοιπόν μίλαγε με τον Αυστριακό και τον μάθαινε να γράφει κινέζικα στο i-phone της. Γιατί έχουνε ένα σύστημα οι Κινέζοι που ζωγραφίζεις το σύμβολο με το χέρι σου και αυτό αναγνωρίζει τη λέξη κι έτσι γράφεις μήνυμα πχ. Οπότε κάνω έτσι να ακούσω ποια λέξη του έδειχνε και τι βλέπω; Η πρώτη λέξη που της ήρθε της καημένης της κοπέλας στο μυαλό ήταν "μικρό"!!! Δηλαδή, σκέψου μαράζι που το 'χουνε οι Κινέζες, που από όλες τις λέξεις αυτή ήταν η πρώτη που της ήρθε!!!
Φυσικά έκανα την πανέξυπνη σκέψη ότι αν είχε γνωρίσει εμένα, η πρώτη που θα της ερχότανε θα ήταν "τεράστιο" (δεν κατάλαβα προς τι ο γέλωτας και ο βήχας Ιρένα και Έλλη...), έστω "μεγάλο"... άντε "κανονικό" ή "ανεκτό" ή... "δε βαριέσαι, καλύτερο από το τίποτα..."!!!
Τέσπα, εμένα μου φάνηκε αστείο, αλλά σε ποιον να το πω εκείνη την ώρα; Στους Σιγκαπουρέζους που θα παρεξηγιόντουσαν ή στον Χριστιανό που θα με αποκαλούσε αμαρτωλό και απωλωλό (έτσι γράφεται;) πρόβατο! Θου κύριε φυλακή το στόματί μου! Κύριε Τάκη...
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Ευχαριστούμε που δεν καπνίζετε!
Λοιπόν αν και πάει καμιά βδομάδα που δεν έχω γράψει κουβέντα, δε βρίσκω τίποτα διαφέρον να σας πω, ίσα ίσα θα ήθελα πολύ να σας ακούσω και να μου πείτε εσείς τα νέα σας. Δηλαδή η αλήθεια είναι ότι αρχίζετε και μου λείπετε παλιόμουτρα, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, άλλος πχ γιατί με την ασχήμια του με έκανε να νιώθω καλύτερα για τον εαυτό μου, άλλος γιατί με τη βλακεία του με έκανε να νιώθω ακόμα καλύτερα για τον εαυτό μου και άλλη γιατί είχε ωραίο κώλο...
Υπάρχουν όμως και πράγματα που δε θα μου λείψουν από την Ελλάδα και δε θα τα πεθυμίσω όσο κι αν μείνω εδώ. Ένα από αυτά (τα ελάχιστα ομολογουμένως) είναι η συμπαθέστατη τσιγαρίλα που ανέδυαν τα ρούχα μου κάθε που γύρναγα σπίτι από έξοδο για καφέ ή για ποτό. Μα πραγματικά αυτό το θέμα με το νόμο για το κάπνισμα έβγαλε στην επιφάνεια τη χειρότερη πλευρά του Έλληνα! Δε θα επεκταθώ, όλοι ξέρετε τι εννοώ, άλλοι συμφωνείτε, άλλοι όχι, πάντως το γεγονός είναι ότι εδώ που ήρθα γλίτωσα από αυτό το βάσανο. Κι όταν λέμε γλίτωσα, εννοούμε ότι ήρθα στον Παράδεισο του αντικαπνιστή!!!
Είμαι που λές μια μέρα στη σχολή έξω από ένα κτίριο με γραφεία καθηγητών (και του δικού μου by the way) και όπως κάνω έτσι πέφτει το μάτι μου σε μια πινακίδα δίπλα στην πόρτα...
Πάω κοντά και τι να δω;;; Πηδιόντουσαν!!!... εεε, ψέμματα, αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο!
Πολύ απλά η πινακίδα έγραφε: "Καπνιστές να πάτε στην άλλη έξοδο να καπνίσετε γιατί εδώ γύρω δουλεύουν άνθρωποι που τους ενοχλεί ο καπνός σας, ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥΣ"!!!!!!!
Φαντάσου δηλαδή, φίλε καπνιστή, ότι έχεις κάνει ένα γαμοδιάλειμμα να κάνεις ένα γαμοτσιγάρο και όπως βγαίνεις στο πουτσόκρυο στους μείον 10 και πας με τρεμάμενα χέρια να το ανάψεις, βλέπεις κάποιον 5 μέτρα πιο πέρα, να σου χτυπάει το τζαμάκι και να σου κάνει νόημα να φύγεις από κει γιατί τον ενοχλεί ο καπνός!!! ΧΑΧΑΧΧΑΧΑΧΧΑ!!! Μα πόσο θά' θελα να έβλεπα τη φάτσα σας, καλοί μου φίλοι, αν σας συνέβαινε κάτι τέτοιο! Φαντάζομαι ότι το κωλοδάχτυλο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα σας ερχόταν στο μυαλό σαν απάντηση στον συμπαθέστατο κατά τα άλλα Σουηδό κύριο!!!
Πιστεύω να σας την έδωκε αρκετά η πινακίδα αυτή, αυτός ήταν κι ο σκοπός μου, και εννοείται ότι δεν έχω δει μαγαζί που να καπνίζει κανείς μέσα, και αν αντέχετε το κρύο ελάτε προς τα δω... :)
Υπάρχουν όμως και πράγματα που δε θα μου λείψουν από την Ελλάδα και δε θα τα πεθυμίσω όσο κι αν μείνω εδώ. Ένα από αυτά (τα ελάχιστα ομολογουμένως) είναι η συμπαθέστατη τσιγαρίλα που ανέδυαν τα ρούχα μου κάθε που γύρναγα σπίτι από έξοδο για καφέ ή για ποτό. Μα πραγματικά αυτό το θέμα με το νόμο για το κάπνισμα έβγαλε στην επιφάνεια τη χειρότερη πλευρά του Έλληνα! Δε θα επεκταθώ, όλοι ξέρετε τι εννοώ, άλλοι συμφωνείτε, άλλοι όχι, πάντως το γεγονός είναι ότι εδώ που ήρθα γλίτωσα από αυτό το βάσανο. Κι όταν λέμε γλίτωσα, εννοούμε ότι ήρθα στον Παράδεισο του αντικαπνιστή!!!
Είμαι που λές μια μέρα στη σχολή έξω από ένα κτίριο με γραφεία καθηγητών (και του δικού μου by the way) και όπως κάνω έτσι πέφτει το μάτι μου σε μια πινακίδα δίπλα στην πόρτα...
Πάω κοντά και τι να δω;;; Πηδιόντουσαν!!!... εεε, ψέμματα, αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο!Πολύ απλά η πινακίδα έγραφε: "Καπνιστές να πάτε στην άλλη έξοδο να καπνίσετε γιατί εδώ γύρω δουλεύουν άνθρωποι που τους ενοχλεί ο καπνός σας, ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥΣ"!!!!!!!
Φαντάσου δηλαδή, φίλε καπνιστή, ότι έχεις κάνει ένα γαμοδιάλειμμα να κάνεις ένα γαμοτσιγάρο και όπως βγαίνεις στο πουτσόκρυο στους μείον 10 και πας με τρεμάμενα χέρια να το ανάψεις, βλέπεις κάποιον 5 μέτρα πιο πέρα, να σου χτυπάει το τζαμάκι και να σου κάνει νόημα να φύγεις από κει γιατί τον ενοχλεί ο καπνός!!! ΧΑΧΑΧΧΑΧΑΧΧΑ!!! Μα πόσο θά' θελα να έβλεπα τη φάτσα σας, καλοί μου φίλοι, αν σας συνέβαινε κάτι τέτοιο! Φαντάζομαι ότι το κωλοδάχτυλο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα σας ερχόταν στο μυαλό σαν απάντηση στον συμπαθέστατο κατά τα άλλα Σουηδό κύριο!!!Πιστεύω να σας την έδωκε αρκετά η πινακίδα αυτή, αυτός ήταν κι ο σκοπός μου, και εννοείται ότι δεν έχω δει μαγαζί που να καπνίζει κανείς μέσα, και αν αντέχετε το κρύο ελάτε προς τα δω... :)
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010
Το Σουηδικό φύλο
Γεια σας και πάλι μικροί μας φίλοι, εκεί στην μακρινή Ελλαδίτσα! Σήμερα θα μιλήσουμε για το Σουηδικό φύλο, το ένα και μοναδικό, γιατί δεν υπάρχουν περισσότερα εδώ πέρα. Θα καταλάβετε αμέσως τι εννοώ.
Στο αεροπλάνο μιλούσα με έναν Έλληνα που ζει και εργάζεται στη Σουηδία και μου έλεγε πόσο σοβαρά παίρνουν το θέμα της ισότητας οι Σουηδοί, ώστε ακόμα και οι άντρες έχουν καταντήσει φεμινιστές! Μου ανέφερε την κουβέντα που έκανε με κάποιον Σουηδό, όπου ήταν αδύνατο να τον πείσει ότι οι άντρες είναι καλύτεροι οδηγοί από τις γυναίκες. Ο Σουηδός μάλιστα μιλούσε με στοιχεία για το πόσο λιγότερα ατυχήματα παθαίνουν οι γυναίκες οδηγοί (αληθεύει, αλλά εν μέρει γιατί είναι λιγότερες από τους άνδρες οδηγούς, όσο και γιατί πηγαίνουν πιο σιγά γενικά). Τέλοσπαντων, αυτό είναι απλά ένα δείγμα της σχέσης των δύο (;) φύλων εδώ πέρα.
Στην πραγματικότητα εδώ πέρα δεν αποκλείεται οι γυναίκες να είναι και καλύτερες οδηγοί από τους άνδρες. Άλλωστε έχω παρατηρήσει πάνω κάτω τον ίδιο αριθμό γυναικών και ανδρών οδηγών λεωφορείων και ταξί. Αναρωτιέμαι αν θα έβλεπα τόσες γυναίκες και σε πιο "βαριά" επαγγέλματα, πχ στις οικοδομές ή στα λιμάνια. Ελπίζω να το διαπιστώσω όσο θα είμαι εδώ.
Οι σχέσεις των δύο φύλων με απασχόλησαν λοιπόν από την πρώτη στιγμή που έφτασα εδώ. Την πρώτη- δεύτερη μέρα μάλιστα, έκανα και μια βόλτα στην παλιά πόλη, όπου υπάρχουν και κάποια ανάκτορα. Συμπτωματικά, τη στιγμή που πλησίαζα το μεγαλόπρεπο κτίριο, λάμβανε χώρα κάτι σαν αλλαγή φρουράς, οποτε μια περίπολος πήγε να αντικαταστήσει την προηγούμενη. Από μακριά εντόπισα την τετραμελή περίπολο που επέστρεφε στο κτίριο και έτρεξα να βρω μια καλή θέση για να τους φωτογραφήσω. Ιδού η πρώτη φωτογραφία:
Με την προσοχή μου στραμμένη στην κάμερα και όχι στην ίδια τη σκηνή, ακούω μια φωνή που μου έκοψε τα ήπατα!!! Ο επικεφαλής του αποσπάσματος είχε δώσει κάποιο στρατιωτικό παράγγελμα. Μόνο που η φωνή του, παρόλη της την αυστηρότητα και τον τρόμο που προκαλούσε, ήταν ασυνήθιστα ψιλή... Και μετά από δύο δευτερόλεπτα επεξεργασίας, συνειδητοποιώ ότι το παράγγελμα το είχε δώσει γυναίκα και ότι αυτοί δεν ήταν 4 μαντράχαλοι αλλά τρεις μαντράχαλοι που τους οδηγούσε μια γυναίκα (νταρντάνα φυσικά...)
Μετά από αυτό το περιστατικό, κατάλαβα ότι εδώ πέρα είναι πολύ διαφορετικά τα πράματα. Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλά για ισότητα. Εδώ τους έχουνε πάρει τον αέρα και μαζί και τα αρχ... και τους τα έχουνε κλειδώσει στη μπιζουτιέρα. Ψάχνουνε τα τέτοια τους οι Σουηδοί και δε τα βρίσκουνε!
Άλλο παράδειγμα. Επροψές ήμουνα στη σχολή και κουτσοδιάβαζα γιατί πρέπει να κάνω κι απ' αυτό μάλλον. Σε κάποια φάση μου ρθε σαν άνθρωπος να πα να κατουρήσω, σόρρυ κιόλας. Κατεβαίνω κάτι σκαλιά βλέπω από μακριά δυο πόρτες. Πάω κοντά, τι να δω! Και στις δυο υπήρχε το παρακάτω σήμα:
Δηλαδή δεν υπήρχε αντρών - γυναικών, ότι και να 'σαι κατουράς όπου θέλεις! Δε ξέρω πώς σας φαίνεται, εμένα μου έκανε εντύπωση. Κατούρησα βέβαια, αλλά ομολογώ μια ανησυχία μην κατουρήσω καθόλου απ' έξω την είχα... Κι αν έβγαινε από πουθενά κανένα χέρι και μου τ' άρπαζε και μου 'κοβε και τα δικά μου, τι θα 'κανα μου λες;;;
Για να μη μακρυγορώ με το φωτορεπορτάζ, φτάνουμε στο αποκορύφωμα. Στις εστίες που μένω, δεν έχει μόνο αλλοδαπούς φοιτητές αλλά και πολλούς Σουηδούς. Πάνε λίγες μέρες λοιπόν, που βγήκα να πάω στην πιτσαρία των εστιών, να πάρω μια πίτσα για βραδυνό. Όπως μπαίνω μέσα βλέπω ότι όλες οι τηλεοράσεις έδειχναν τον αγώνα Ίντερ - Μίλαν (2 - 0 έληξε για όποιον ενδιαφέρεται..), μεγάλο ματς και πράγματι πολλά τραπέζια ήταν πιασμένα από Ιταλούς κυρίως που έβλεπαν το ματς. Βρήκα όμως και γω μια καλή θέση για να τρώω και να βλέπω ταυτόχρονα. Στο μπροστινό μου τραπέζι εκτυλισσόταν η εξής σκηνή: δυο Σουηδοί συζητάν περί ανέμων και υδάτων κάτω ακριβώς από την οθόνη, ενώ λίγο πιο πέρα, με αναπόσπαστο ενδιαφέρον παρακολουθεί το ματς μια Σουηδή!
Και λες τώρα εσύ: μα καλά, εδώ είναι ο παράδεισος του άντρα! Να έχεις και γκόμενα που να ξέρει από μπάλα και να είναι κουκλάρα, τι άλλο θες; Λοιπόν, αρχίζω να έχω επιφυλάξεις παιδιά μ' αυτές τις Σουηδές... Κάτι μου λέει πως μια πατέντα δικιά τους θα' χουνε βρει εδώ και στο σεξ θα τον τρώει ο άντρας και όχι η γυναίκα! Να μου το θυμηθείς! Θα ρθει η ώρα να "πλαγιάσω" (αςςςςςς.. μου την έδωκα) με καμιά Σουηδέζα και θα φοβάμαι μήπως με πονέσει!!!!
Κερασάκι: το Σάββατο παίξαμε με κάτι άλλους Ερασμίτες ποδόσφαιρο 5 επί 5, σε κλειστό γυμναστήριο βέβαια. Μόλις τελειώσαμε μπήκαν να παίξουν οι επόμενοι που το είχαν κλείσει. Αποτελούνταν από 7 αγόρια και 3 κοπέλες, ντυμένες με σορτσάκια ποδοσφαιρικά, ψηλή κάλτσα, όλα κομπλέ...
Στο αεροπλάνο μιλούσα με έναν Έλληνα που ζει και εργάζεται στη Σουηδία και μου έλεγε πόσο σοβαρά παίρνουν το θέμα της ισότητας οι Σουηδοί, ώστε ακόμα και οι άντρες έχουν καταντήσει φεμινιστές! Μου ανέφερε την κουβέντα που έκανε με κάποιον Σουηδό, όπου ήταν αδύνατο να τον πείσει ότι οι άντρες είναι καλύτεροι οδηγοί από τις γυναίκες. Ο Σουηδός μάλιστα μιλούσε με στοιχεία για το πόσο λιγότερα ατυχήματα παθαίνουν οι γυναίκες οδηγοί (αληθεύει, αλλά εν μέρει γιατί είναι λιγότερες από τους άνδρες οδηγούς, όσο και γιατί πηγαίνουν πιο σιγά γενικά). Τέλοσπαντων, αυτό είναι απλά ένα δείγμα της σχέσης των δύο (;) φύλων εδώ πέρα.
Στην πραγματικότητα εδώ πέρα δεν αποκλείεται οι γυναίκες να είναι και καλύτερες οδηγοί από τους άνδρες. Άλλωστε έχω παρατηρήσει πάνω κάτω τον ίδιο αριθμό γυναικών και ανδρών οδηγών λεωφορείων και ταξί. Αναρωτιέμαι αν θα έβλεπα τόσες γυναίκες και σε πιο "βαριά" επαγγέλματα, πχ στις οικοδομές ή στα λιμάνια. Ελπίζω να το διαπιστώσω όσο θα είμαι εδώ.
Οι σχέσεις των δύο φύλων με απασχόλησαν λοιπόν από την πρώτη στιγμή που έφτασα εδώ. Την πρώτη- δεύτερη μέρα μάλιστα, έκανα και μια βόλτα στην παλιά πόλη, όπου υπάρχουν και κάποια ανάκτορα. Συμπτωματικά, τη στιγμή που πλησίαζα το μεγαλόπρεπο κτίριο, λάμβανε χώρα κάτι σαν αλλαγή φρουράς, οποτε μια περίπολος πήγε να αντικαταστήσει την προηγούμενη. Από μακριά εντόπισα την τετραμελή περίπολο που επέστρεφε στο κτίριο και έτρεξα να βρω μια καλή θέση για να τους φωτογραφήσω. Ιδού η πρώτη φωτογραφία:
Με την προσοχή μου στραμμένη στην κάμερα και όχι στην ίδια τη σκηνή, ακούω μια φωνή που μου έκοψε τα ήπατα!!! Ο επικεφαλής του αποσπάσματος είχε δώσει κάποιο στρατιωτικό παράγγελμα. Μόνο που η φωνή του, παρόλη της την αυστηρότητα και τον τρόμο που προκαλούσε, ήταν ασυνήθιστα ψιλή... Και μετά από δύο δευτερόλεπτα επεξεργασίας, συνειδητοποιώ ότι το παράγγελμα το είχε δώσει γυναίκα και ότι αυτοί δεν ήταν 4 μαντράχαλοι αλλά τρεις μαντράχαλοι που τους οδηγούσε μια γυναίκα (νταρντάνα φυσικά...)
Μετά από αυτό το περιστατικό, κατάλαβα ότι εδώ πέρα είναι πολύ διαφορετικά τα πράματα. Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλά για ισότητα. Εδώ τους έχουνε πάρει τον αέρα και μαζί και τα αρχ... και τους τα έχουνε κλειδώσει στη μπιζουτιέρα. Ψάχνουνε τα τέτοια τους οι Σουηδοί και δε τα βρίσκουνε!
Άλλο παράδειγμα. Επροψές ήμουνα στη σχολή και κουτσοδιάβαζα γιατί πρέπει να κάνω κι απ' αυτό μάλλον. Σε κάποια φάση μου ρθε σαν άνθρωπος να πα να κατουρήσω, σόρρυ κιόλας. Κατεβαίνω κάτι σκαλιά βλέπω από μακριά δυο πόρτες. Πάω κοντά, τι να δω! Και στις δυο υπήρχε το παρακάτω σήμα:
Δηλαδή δεν υπήρχε αντρών - γυναικών, ότι και να 'σαι κατουράς όπου θέλεις! Δε ξέρω πώς σας φαίνεται, εμένα μου έκανε εντύπωση. Κατούρησα βέβαια, αλλά ομολογώ μια ανησυχία μην κατουρήσω καθόλου απ' έξω την είχα... Κι αν έβγαινε από πουθενά κανένα χέρι και μου τ' άρπαζε και μου 'κοβε και τα δικά μου, τι θα 'κανα μου λες;;;Για να μη μακρυγορώ με το φωτορεπορτάζ, φτάνουμε στο αποκορύφωμα. Στις εστίες που μένω, δεν έχει μόνο αλλοδαπούς φοιτητές αλλά και πολλούς Σουηδούς. Πάνε λίγες μέρες λοιπόν, που βγήκα να πάω στην πιτσαρία των εστιών, να πάρω μια πίτσα για βραδυνό. Όπως μπαίνω μέσα βλέπω ότι όλες οι τηλεοράσεις έδειχναν τον αγώνα Ίντερ - Μίλαν (2 - 0 έληξε για όποιον ενδιαφέρεται..), μεγάλο ματς και πράγματι πολλά τραπέζια ήταν πιασμένα από Ιταλούς κυρίως που έβλεπαν το ματς. Βρήκα όμως και γω μια καλή θέση για να τρώω και να βλέπω ταυτόχρονα. Στο μπροστινό μου τραπέζι εκτυλισσόταν η εξής σκηνή: δυο Σουηδοί συζητάν περί ανέμων και υδάτων κάτω ακριβώς από την οθόνη, ενώ λίγο πιο πέρα, με αναπόσπαστο ενδιαφέρον παρακολουθεί το ματς μια Σουηδή!
Και λες τώρα εσύ: μα καλά, εδώ είναι ο παράδεισος του άντρα! Να έχεις και γκόμενα που να ξέρει από μπάλα και να είναι κουκλάρα, τι άλλο θες; Λοιπόν, αρχίζω να έχω επιφυλάξεις παιδιά μ' αυτές τις Σουηδές... Κάτι μου λέει πως μια πατέντα δικιά τους θα' χουνε βρει εδώ και στο σεξ θα τον τρώει ο άντρας και όχι η γυναίκα! Να μου το θυμηθείς! Θα ρθει η ώρα να "πλαγιάσω" (αςςςςςς.. μου την έδωκα) με καμιά Σουηδέζα και θα φοβάμαι μήπως με πονέσει!!!!
Κερασάκι: το Σάββατο παίξαμε με κάτι άλλους Ερασμίτες ποδόσφαιρο 5 επί 5, σε κλειστό γυμναστήριο βέβαια. Μόλις τελειώσαμε μπήκαν να παίξουν οι επόμενοι που το είχαν κλείσει. Αποτελούνταν από 7 αγόρια και 3 κοπέλες, ντυμένες με σορτσάκια ποδοσφαιρικά, ψηλή κάλτσα, όλα κομπλέ...
Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010
Καλοί μου φίλοι γεια σας!
Χέι, από την χιονοσκέπαστη Στοκχόλμη, την φοιτητοξελογιάστρα, την τσίφτισσα, την καραμπουζουκλού!
Δεν έχω χρόνο για άλλα κοσμιτικά επίθετα, θέλω να κάνω μόνο μια μικρή αναφορά στις σχέσεις μου με το άλλο φύλο (δεν εννοώ αυτό της τυρόπιτας)!
Λοιπόν, οι σχέσεις μου με το άλλο φύλο θα μπορούσαν να είναι και καλύτερες, αλλά άκου τι μπινιά έχει παιχτεί! Θεωρώ ότι αν θες να γνωρίσεις κοπέλες, καλό είναι να έχεις ένα δυο φίλους τουλάχιστον που να τους ενδιαφέρει το άθλημα, και μάλιστα να είναι και κομμάτι επιδέξιοι από τη φτιάξη τους, με νοείς;
Εμένα όμως, δε ξέρω πώς με μυρίζονται, μου 'χουν κολλήσει όλοι του κατηχητικού και όλοι οι ασιάτες της Στοκχόλμης, και δεν βλέπω να γίνεται πέσιμο ούτε το 2012! Άκου τι φίλους έχω κάνει και θα καταλάβεις:
Ιρένα μωρό μου, μην ανησυχείς, δεν πρόκειται ποτέ να πάω με άλλη γυναίκα! Όχι με αυτή την παρέα τουλάχιστον....
Φιλιά πολλά!
Δεν έχω χρόνο για άλλα κοσμιτικά επίθετα, θέλω να κάνω μόνο μια μικρή αναφορά στις σχέσεις μου με το άλλο φύλο (δεν εννοώ αυτό της τυρόπιτας)!
Λοιπόν, οι σχέσεις μου με το άλλο φύλο θα μπορούσαν να είναι και καλύτερες, αλλά άκου τι μπινιά έχει παιχτεί! Θεωρώ ότι αν θες να γνωρίσεις κοπέλες, καλό είναι να έχεις ένα δυο φίλους τουλάχιστον που να τους ενδιαφέρει το άθλημα, και μάλιστα να είναι και κομμάτι επιδέξιοι από τη φτιάξη τους, με νοείς;
Εμένα όμως, δε ξέρω πώς με μυρίζονται, μου 'χουν κολλήσει όλοι του κατηχητικού και όλοι οι ασιάτες της Στοκχόλμης, και δεν βλέπω να γίνεται πέσιμο ούτε το 2012! Άκου τι φίλους έχω κάνει και θα καταλάβεις:
- Ο ένας είναι Σουηδός γείτονάς μου στην εστία. Σουηδός λες, στη Σουηδία είμαστε, θά'χει φίλες, δε μπορεί, του γκέι, μια όμορφη δε θα ξέρει; Έλα που δεν έχει όμως! Γιατί είναι από την Ουψάλα, δεν είναι ντόπιος, κατάλαβες; Και όχι μόνο αυτό, είναι και ψιλοχαζούλης ο καημένος, πολύ καλό παιδί, αλλά για να βγαίνεις δεν είναι... Δεν πίνει στάλα αλκοόλ! Ποτέ! Ούτε μια μπύρα! Από κοκα κόλα σε σπράι και από φάντα σε νερό τον βλέπεις! Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχει ευαισθησία στο θόρυβο και όταν μπαίνουμε στα πάρτυ βάζει αμέσως κάτι πραματάκια μές στ αυτί του, σαν τη γιαγιά μου τη συχωρεμένη! Καταλαβαίνεις ότι μ' αυτόν δεν θα γίνει προκοπή..
- Ο άλλος που αμέσως τα βρήκαμε και φαινότανε καλός είναι Αυστριακός. Στις φοτο θα δειτε που είναι όλο με ένα καπελάκι. Λέω κοινωνικός φαίνεται αυτός, κάτι θα κάμουμε... Τι μου ξεφούρνισε τις προάλλες; Ότι έχει κανονίσει να πάει για φαί με ένα Χριστιανικό σύλλογο!!! Μπα που να σε χαιρετήσουνε, εδώ ήρθες να αγιάσεις Χριστιανέ μου;;; Παρέα θα μονάσουμε, να μου το θυμηθείς! Σαν να μην έφτανε αυτό, αυτός γουστάρει πολύ τους ασιάτες κι έτσι έχω και εγώ κολλητιλίκια με:
- 3 Κορεάτες και 5 Σιγκαπουραίους (ή όπως το λένε τέλοσπάντων), με τους οποίους δεν πρόκειται ποτέ να κάμεις καμάκι, φυσικά! Το χειρότερο είναι, ότι ακόμη και μετά από 7 φορές που τους έχω δει, ακόμα δεν τους ξεχωρίζω, δε θυμάμαι ούτε μιανού το όνομα και άμα τους βλέπω στο δρόμο δε τους αναγνωρίζω!!!! Κι έρχονται οι καψεροί και με χαιρετάνε και με έχουνε και φίλο στο facebook και πολύ χαίρονται!!!!!
Ιρένα μωρό μου, μην ανησυχείς, δεν πρόκειται ποτέ να πάω με άλλη γυναίκα! Όχι με αυτή την παρέα τουλάχιστον....
Φιλιά πολλά!
Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2010
Οι πρώτες εντυπώσεις
Φίλοι μου, τώρα θα σας πω λίγες πρώτες εντυπώσεις από τη Σουηδία. Με συγχωρείτε που το καθυστέρησα, αλλά δεν είχα και πολλά πράματα να πω σε τόσο λίγο διάστημα που ήμουν εδώ. Πιστεύω ότι δεν σας έφτασα και στο σημείο να ανησυχήσετε για την υγεία μου! :)
Λοιπόν η Σουηδία είναι χιονισμένη (όπως είδατε και όσοι έχετε facebook) και τις πρώτες μέρες η θερμοκρασία κυμαινόταν από -7 έως -10, αν και είχε καθαρό ουρανό. Αυτές τις μέρες έχει μια ομίχλη και συννεφιά, αλλά η θερμοκρασία ανέβηκε στους -2 (μιλάμε για καύσωνα!!!). Ο ήλιος (όταν φαίνεται) βγαίνει κατά τις 7.30 και δύει γύρω στις 15.30, οπότε δεν είναι τόσο τραγικά όσο τα περίμενα.
Τα σοκ των πρώτων δύο ημερών ήταν αρκετά. Πρώτα το κρύο, για το οποίο όμως ήμουν προετοιμασμένος. Ακόμα και τώρα όταν βγαίνω έξω φοράω και το ισοθερμικό μου εσώρουχο (αν και μάλλον είμαι ο μόνος που το κάνει :))))!! Έπειτα φυσικά με ξάφνιασε ο ήλιος που έδυσε με το που έφτασα. Αλλά κι αυτό το συνήθισα σιγά σιγά. Αυτό που δε ξέρω αν θα συνηθίσω είναι το κόστος ζωής εδώ!
Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικές τιμές:
Άσε που δε δίνουνε και ρέστα! Άμα είναι μέχρι 1-2 ευρώ τα κρατάνε από μόνοι τους! Επειδή με βλέπω να ζητιανεύω για το εισιτήριο της επιστροφής, ζητάω πάντα τα ρέστα, ακόμα και 20 λεπτά να είναι. Κι ας τους κακοφαίνεται. Δηλαδή, τι γράφεις στην τιμή 7,90 άμα πρόκειται να κρατήσεις 8;;;
Τέλος πάντων, αρκετά σας ζάλισα με την τσιγγουνιά που με έχει πιάσει. Ας πούμε για τους Σουηδούς. Οι οποίοι είναι όλοι κούκλοι και κουκλάρες (για να το πω σεμνά) και 2 μέτρα ψηλοί. Νιώθω κοντός όποτε κυκλοφορώ έξω, πραγματικά. Επίσης, ακόμα δεν έχω δει ούτε ένα παχύσαρκο άτομο (!!!!!), αντίθετα όλοι και όλες είναι πολλοί γυμνασμένοι και σε τέλεια φυσική κατάσταση. Λες κι έχουνε τα τέλεια γονίδια.
Αλλά φυσικά δεν υπάρχει μόνο αυτή η "Αρία" ξανθή φυλή, αλλά και πολλών άλλων ειδών Σουηδοί, αραβικού τύπου, κινεζικού τύπου, μαύροι, και ένα σωρό άλλοι. Υποθέτω ότι για αυτό το λόγο όλοι μου μιλάνε Σουηδικά στην αρχή. Δεν υπάρχει τίποτα που να σε βοηθάει να διακρίνεις τους ξένους.
Σαν χαρακτήρες, από το ελάχιστο που έχω προλάβει να έρθω σε επαφή, είναι εξαιρετικά φιλικοί κι εξυπηρετικοί, αλλά και λιγομίλητοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι. Είναι φοβερά εργατικοί και σ' όποιο κτίριο και να κοιτάξεις θα δεις κάποιον να δουλεύει στο λάπτοπ του. Βγαίνουνε μόνο Παρασκευή και Σάββατο και πίνουνε μέχρι να γίνουνε κλόκες! Ξοδεύουνε τεράστια ποσά σε ποτά όταν βγαίνουνε. Πίνουνε κυρίως μπύρα και σαμπάνια!!!
Στο μετρό κάνουνε πιο πολλή φασαρία από ότι εμείς (όταν έχουν κάποιον να μιλήσουν βέβαια)!!! Μου είπαν ότι εδώ μπορείς να κάνεις ότι θέλεις (που να μην βλάπτει τους άλλους) χωρίς να σου πει κανείς τίποτα! Δεν έχουν περιορισμούς, είναι απόλυτα ελεύθεροι. Αυτή η ελευθερία μάλλον είναι που τους κάνει έτσι μελαγχολικούς και χαμένους και όχι σαν κι εμάς που έχουμε ένα στόχο στη ζωή μας: να παραβούμε όσο πιο πολλούς νόμους μπορούμε.
Φυσικά έχουν εξαιρετικές δημόσιες υπηρεσίες, και ο κρατικός μηχανισμός είναι άψογος, αλλά το σύστημα υγείας τους δεν είναι τόσο καλό όσο φαίνεται. Μου τα έλεγε ένας έλληνας γιατρός που δουλεύει εδω και ήμασταν μαζί στο αεροπλάνο. Το κράτος σου παρέχει μεν τα φάρμακα, αλλά δεν κοιτάει να σου δώσει τα καλύτερα, αλλά τα φτηνότερα φάρμακα! Κι ας έχουν πιο πολλές παρενέργειες! Επίσης οι γιατροί (κατά τη γνώμη του) δεν είναι τόσο καλοί όσο οι δικοί μας και τα ιατρικά λάθη είναι συχνό φαινόμενο. Ας πούμε ένα περιστατικό σαν του Κακαουνάκη δε θα έκανε εντύπωση σε κανέναν εδώ, ούτε καν θα συζητιόταν.
Αυτά για τώρα, γιατί πείνασα!
Λοιπόν η Σουηδία είναι χιονισμένη (όπως είδατε και όσοι έχετε facebook) και τις πρώτες μέρες η θερμοκρασία κυμαινόταν από -7 έως -10, αν και είχε καθαρό ουρανό. Αυτές τις μέρες έχει μια ομίχλη και συννεφιά, αλλά η θερμοκρασία ανέβηκε στους -2 (μιλάμε για καύσωνα!!!). Ο ήλιος (όταν φαίνεται) βγαίνει κατά τις 7.30 και δύει γύρω στις 15.30, οπότε δεν είναι τόσο τραγικά όσο τα περίμενα.
Τα σοκ των πρώτων δύο ημερών ήταν αρκετά. Πρώτα το κρύο, για το οποίο όμως ήμουν προετοιμασμένος. Ακόμα και τώρα όταν βγαίνω έξω φοράω και το ισοθερμικό μου εσώρουχο (αν και μάλλον είμαι ο μόνος που το κάνει :))))!! Έπειτα φυσικά με ξάφνιασε ο ήλιος που έδυσε με το που έφτασα. Αλλά κι αυτό το συνήθισα σιγά σιγά. Αυτό που δε ξέρω αν θα συνηθίσω είναι το κόστος ζωής εδώ!
Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικές τιμές:
- Εισιτήριο λεωφορείου: 2 ευρώ
- Εισιτήριο μετρό: 4 ευρώ
- Κάρτα απεριορίστων διαδρομών για όλα τα μέσα: 64 ευρώ (φοιτ. 32)
- Μία πίτα κεμπάπ: 3-5 ευρώ
- Μίνιμουμ για μια μερίδα φαί: 6 ευρώ, αλλά δύσκολα βρίσκεις τόσο φτηνά (!!!)
- Στο ελληνικό εστιατόριο οι μερίδες είχαν από 8,5 μέχρι 15 ευρώ
- Μόνο στα Μακντόναλντς τρως με 4,5 ευρώ
- Μπύρα: 5 ευρώ
- Ποτό: 10 - 12 ετρώ
Άσε που δε δίνουνε και ρέστα! Άμα είναι μέχρι 1-2 ευρώ τα κρατάνε από μόνοι τους! Επειδή με βλέπω να ζητιανεύω για το εισιτήριο της επιστροφής, ζητάω πάντα τα ρέστα, ακόμα και 20 λεπτά να είναι. Κι ας τους κακοφαίνεται. Δηλαδή, τι γράφεις στην τιμή 7,90 άμα πρόκειται να κρατήσεις 8;;;
Τέλος πάντων, αρκετά σας ζάλισα με την τσιγγουνιά που με έχει πιάσει. Ας πούμε για τους Σουηδούς. Οι οποίοι είναι όλοι κούκλοι και κουκλάρες (για να το πω σεμνά) και 2 μέτρα ψηλοί. Νιώθω κοντός όποτε κυκλοφορώ έξω, πραγματικά. Επίσης, ακόμα δεν έχω δει ούτε ένα παχύσαρκο άτομο (!!!!!), αντίθετα όλοι και όλες είναι πολλοί γυμνασμένοι και σε τέλεια φυσική κατάσταση. Λες κι έχουνε τα τέλεια γονίδια.
Αλλά φυσικά δεν υπάρχει μόνο αυτή η "Αρία" ξανθή φυλή, αλλά και πολλών άλλων ειδών Σουηδοί, αραβικού τύπου, κινεζικού τύπου, μαύροι, και ένα σωρό άλλοι. Υποθέτω ότι για αυτό το λόγο όλοι μου μιλάνε Σουηδικά στην αρχή. Δεν υπάρχει τίποτα που να σε βοηθάει να διακρίνεις τους ξένους.
Σαν χαρακτήρες, από το ελάχιστο που έχω προλάβει να έρθω σε επαφή, είναι εξαιρετικά φιλικοί κι εξυπηρετικοί, αλλά και λιγομίλητοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι. Είναι φοβερά εργατικοί και σ' όποιο κτίριο και να κοιτάξεις θα δεις κάποιον να δουλεύει στο λάπτοπ του. Βγαίνουνε μόνο Παρασκευή και Σάββατο και πίνουνε μέχρι να γίνουνε κλόκες! Ξοδεύουνε τεράστια ποσά σε ποτά όταν βγαίνουνε. Πίνουνε κυρίως μπύρα και σαμπάνια!!!
Στο μετρό κάνουνε πιο πολλή φασαρία από ότι εμείς (όταν έχουν κάποιον να μιλήσουν βέβαια)!!! Μου είπαν ότι εδώ μπορείς να κάνεις ότι θέλεις (που να μην βλάπτει τους άλλους) χωρίς να σου πει κανείς τίποτα! Δεν έχουν περιορισμούς, είναι απόλυτα ελεύθεροι. Αυτή η ελευθερία μάλλον είναι που τους κάνει έτσι μελαγχολικούς και χαμένους και όχι σαν κι εμάς που έχουμε ένα στόχο στη ζωή μας: να παραβούμε όσο πιο πολλούς νόμους μπορούμε.
Φυσικά έχουν εξαιρετικές δημόσιες υπηρεσίες, και ο κρατικός μηχανισμός είναι άψογος, αλλά το σύστημα υγείας τους δεν είναι τόσο καλό όσο φαίνεται. Μου τα έλεγε ένας έλληνας γιατρός που δουλεύει εδω και ήμασταν μαζί στο αεροπλάνο. Το κράτος σου παρέχει μεν τα φάρμακα, αλλά δεν κοιτάει να σου δώσει τα καλύτερα, αλλά τα φτηνότερα φάρμακα! Κι ας έχουν πιο πολλές παρενέργειες! Επίσης οι γιατροί (κατά τη γνώμη του) δεν είναι τόσο καλοί όσο οι δικοί μας και τα ιατρικά λάθη είναι συχνό φαινόμενο. Ας πούμε ένα περιστατικό σαν του Κακαουνάκη δε θα έκανε εντύπωση σε κανέναν εδώ, ούτε καν θα συζητιόταν.
Αυτά για τώρα, γιατί πείνασα!
Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010
Να κλάψω ή να γελάσω;;;;;;;;;;
Λοιπόν φίλοι μου, να που η πρώτη μου ανάρτηση ξεπήδησε από μόνη της, από την αναγκαιότητα να μοιραστώ μαζί σας το κωμικοτραγικό περιστατικό που μου συνέβη απόψε (και σε ποιον άλλο θα συνέβαινε βέβαια;;;). Και ενώ θα έπρεπε τώρα να πάω κατευθείαν για ύπνο (είναι 4 το πρωί) γιατί έχω ξύπνημα αύριο, νιώθω ότι δεν πρέπει να αφήσω στιγμή να πάει χαμένη για να σας πω τα κατορθώματά μου, ούτε λεπτομέρεια να ξεχαστεί!!!!
Είναι Παρασκευή λοιπόν σήμερα και επειδή όπως φαίνεται οι Σουηδοί βγαίνουν μόνο Παρασκευή και Σάββατο, λέω δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσω μέσα, θα βγω οπωσδήποτε. Επειδής όμως τις λίγες μέρες που είμαι εδώ δεν έχω προλάβει να κάνω φίλους που να κρατήσω τα στοιχεία τους, οι επιλογές μου περιορίζονται σε έναν Ισπανό που είναι στην ίδια φάση με μένα και στα 3-4 παιδιά που μένουμε στον ίδιο όροφο. Αφού λοιπόν τρώω χυλόπιτα από τον Ισπανό, αλλά και το Σουηδό και τη Λευκορωσσίδα (!!!) γείτονές μου, λέω δε γ...μιέται, θα πάω μόνος μου για ένα ποτάκι.
Στη στάση που περιμένω το λεωφορείο, (-2 έλεγε ότι είχε έξω, όχι τρομερά πράματα...) να σου την πετιέται και ξεπροβάλλει η Ιρανοσουηδή γειτόνισσά μου (ασκημούλα) με μια φίλη της (χμμ...). Χαιρετιόμαστε και τα λοιπά, πού πας; δεν ξέρω, ε έλα μαζί μας βρε παιδί, και δεν έρχομαι; Ωραίααααα...
Στο λεωφορείο, όμως είναι κι ένας άλλος γείτονας (είμαστε καμπόσοι το ξέρω, είναι μεγάλα κτίρια) Σουηδός κι αυτός, που τον είχα δει μόνο μιια φορά. Και αρχίζουνε με την Ιρανή τα γυναικουλίστικα και τα "βρε φιλενάδα!!!" και τα "άντε μωρή από δω" και τα τοιαύτα. Στα σουηδικά τα λέγανε βέβαια, αλλά εγώ τα καταλάβαινα, τέτοια λέγανε. Χαριτοδιπλωμένος το λοιπόν ο Σουηδός...
Ωστόσο, το παλικάρι δεν ήρθε μαζί μας, αλλά μας αποχωρίστηκε σύντομα. Εγώ με τα δυο κορίτσια πήγαμε σε ένα μπαράκι, που τις περίμενε μια παρέα, Σουηδοί αμιγώς, αλλά καλά παιδιά (παρόλα αυτά έπρεπε να την καταλάβω από κει την γκαντεμιά μου, στις πέντε Σουηδέζες, μια αντικειμενικά ωραία δεν ήτουνε!!!). Τεσπα, ήπιαμε το πιοτί μας, αυτοί τις μπύρες τους δηλαδή, ψιλοκουβεντούλα και τα λοιπά, να μην πολυλογώ, πάει μία η ώρα κι ανοίγουνε τα φώτα να κλείσει το μαγαζί. Τώρα εγώ, πρώτη νύχτα έξω, μου κακοφαίνεται να γυρίσω σπίτι από ΤΙΣ μία... Τι θα κάνετε κορίτσια; θα φύγουμε, εγω μου λέει η Ιρανή θα πάω στου Κένι (του χαριτοδιπλωμένου που ανέφερα παραπάνω) θες να ρθεις; Δε βαριέσαι λέω, από να γυρνάω μόνος μου, ας πάω εκεί που ξέρω δυο αθρώπους να πω μια κουβέντα, να ναι κάποιος να μου φυσήξει το μάτι αν χρειαστεί!!! (για όσους κατάλαβαν...)
Καταλήγουμε να βγούμε απο το μετρό (παρεπιπτώντως, εδώ έχει μετρό όλη νύχτα, κάθε νύχτα, καλή φάση) κάπου στο κέντρο, και αρχίζει η ιρανή τα τηλέφωνα με τον Κένι και να με τραβολογάει μια από δω μια από κει, να μην ξέρει που πηγαίνουμε και που βρισκόμαστε (3 χρόνια μένει στη Στοκχόλμη το βούρλο!!) και να της λέω δως τον μου να συνεννοηθώ εγώ, πιο γρήγορα θα τη βρούμε την άκρη! Τίποτα αυτή. Το πουτσόκρυο εντωμεταξύ πουτσόκρυο...
Με τα πολλά καταλήγουμε έξω από το μαγαζί που ήταν ο Κένι και βγαίνει και μας βάζει μέσα.
Παύση.
Γαμώ την τύχη μου την καριόλα, γαμώ την ευτυχία παπαγιαννοπούλου, γαμώ τα άστρα live, πού με έβγαλε η ρουφιάνα νομίζετε, πρώτη μου έξοδο στη Στοκχόλμη;;;; Που να χαιρετήσω το Ζέζα και το Μπόρδολο παρέα, αν έχεις το θεό σου, σε ΓΚΕΙ ΜΠΑΡ με πήγε η καρ...όλα, που να της κάτσει το κορν φλέηκς στο λαιμό και να μην κατεβαίνει, το καταλαβαίνεις;;;; Σε ΓΚΕΙ ΜΠΑΡ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ω, τι γινόταν εκεί μέσα! Ω, να είναι ΤΙΓΚΑ στις αδελφές και να μην χωράς να σταθείς και να χοροπηδάνε σα τα παρτσακλά από δίπλα σου!!! Ω, μάνα καημένη!
Είχε και δυο ζευγάρια κανονικά, από τα δικά μας, δε λέω, αλλά όλα τα άλλα, παιδιά, ήτανε... τι να σας λέω! Ω, σκουλαρίκια. Ω, αμάνικα. Ω, αγκαλιές και φιλιά. Ο Παράδεισος της αδερφής!! Και να έχω τον Κένι (που με το που με είδε με φίλησε στο μάγουλο, μην ξεχάσω να το πλύνω πριν ξαπλώσω...!!!) και μια άλλη αδερφή φίλο του να μου κουνιούνται και να μου κάνουν σκέδια!!!!
Γαμώ την Ευτυχία Καδή και τους Wailers! Γαμώ την κυπριακή κοινότητα του δήμου ζωγράφου! Γαμώ τα αδέσποτα!
Τέλος πάντων, τι να κάνω, να μην είμαι αγενής, γείτονας μου είναι το παιδί, σουηδία είναι εδώ, νορμάλ πράματα, ας πιω μια μπύρα και φεύγω. Τι το 'θελα;;; Η ρουφιάνα η Ιρανή, που το 'ξερε τη νίλα που έχω πάθει και επίτηδες δε με είχε προειδοποιήσει, να με κοιτάει συνομωτικά και να γελάει και να μου λέει "μπορεί να σου φέξει απόψε" και να μου δείχνει πότε τον ένανε και πότε τον άλλονε τις αδερφές που περνούσανε και να μου κάνει νόημα "σ' αρέσει αυτός;". Πώς δεν την έπνιξα τη ρημαδοπουτ...να, δεν ξέρω, που να χτυπάει το ξυπνητήρι της κάθε βράδι μοναχό του όποτε θέλει, από τις 3 μέχρι τις 5.30 και να μην κλείνει....
Κι από δίπλα να μου χορεύει σα ξεκούρδιστο ο φίλος του Κένι, που πραγματικά λυπόμουνα που δεν τον έβγαζα φωτογραφία να σας τον δείξω, πιο γελοία φάτσα παιδιά δεν μπορεί να υπάρξει (ανταγωνίζεται σοβαρά τη δική μου). Εγώ εντωμεταξύ ήμουνα παγοκολώνα, αγγούρι, να μην πάρει κανείς θάρρος και μου πει κανένα "λύγισ' τη μεσούλα σου ομορφόπαιδο" κι έχουμ' άλλα, οπότε σε μια στιγμή τι γυρνάει, παιδιά, και μου λέει;
"Where are your dance moves"???
"I left them at home!" του λέω...
Από κει κι έπειτα λέω εγώ παιδιά την κάνω, κάτσε έρχομαι κι εγώ μου κάνει η #@&%$%ιρανή, να μη γυρνάει μόνη της, και φεύγουμεεεεεε.....
Και να την έχω σ' όλη τη διαδρομή να μου γελάει και να με κοροιδεύει και να φωνάζει δυνατά μες στον κόσμο, πώς κάνεις έτσι, σε γκέι μπαρ πήγες, δε χάλασε ο κόσμος!!! Γαμώ τα ραδιοκασετόφωνα και τους αερόσακους γαμώ! Τέλοσπάντων, για να τελειώνουμε. γιατί πήγε πέντε η ώρα, άκου να δεις της λέω, το σημερινό στο χρωστάω και θα το πληρώσεις και ούτε να το ξεχάσω πρόκειται, και ο βασικός λόγος (το ήξερα ήδη στο μυαλό μου) που δε θα το ξεχάσω ποτέ, είστε εσείς, μ...νόπανα, που θα με κοροϊδεύετε και θα γελάτε στον αιώνα τον άπαντα, που να σας χαιρετήσουνε, και θα το κάνετε ολόκληρο θέμα... Μια τόση δα εξοδούλα, μια ωρίτσα σε ένα μπαράκι, σιγά τα αυγά...
Λοιπόν, ακούω ιδέες, τι θα της κάνω της Ιρανής; Για πείτε...
Υ.Γ: Ξέχασα να αναφέρω ότι είχε και γυναίκες μέσα, οι πιο πολλές φαινόντουσαν ότι ήταν guys (όπως μου είπε η ιρανή), αλλά ήτανε και δυο κουκλάρες... πςςς!! Που έλεγες "το κόβω και γίνομαι λεσβία τωραδά, επιτόπου!!!!"
Λοιπόν αυτά για αρχή από τη μακρινή Σουηδία, φιλάκια αγάπες μου!!!! BYEEEEE!!!!OYYOYOYYYYY!!!
ΥΓ 2: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους γκέι, ο λόγος που υπερβάλω λίγο είναι για να γελάσουν οι φίλοι μου και όχι γιατί ήρθε και το τέλος του κόσμου...
Είναι Παρασκευή λοιπόν σήμερα και επειδή όπως φαίνεται οι Σουηδοί βγαίνουν μόνο Παρασκευή και Σάββατο, λέω δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσω μέσα, θα βγω οπωσδήποτε. Επειδής όμως τις λίγες μέρες που είμαι εδώ δεν έχω προλάβει να κάνω φίλους που να κρατήσω τα στοιχεία τους, οι επιλογές μου περιορίζονται σε έναν Ισπανό που είναι στην ίδια φάση με μένα και στα 3-4 παιδιά που μένουμε στον ίδιο όροφο. Αφού λοιπόν τρώω χυλόπιτα από τον Ισπανό, αλλά και το Σουηδό και τη Λευκορωσσίδα (!!!) γείτονές μου, λέω δε γ...μιέται, θα πάω μόνος μου για ένα ποτάκι.
Στη στάση που περιμένω το λεωφορείο, (-2 έλεγε ότι είχε έξω, όχι τρομερά πράματα...) να σου την πετιέται και ξεπροβάλλει η Ιρανοσουηδή γειτόνισσά μου (ασκημούλα) με μια φίλη της (χμμ...). Χαιρετιόμαστε και τα λοιπά, πού πας; δεν ξέρω, ε έλα μαζί μας βρε παιδί, και δεν έρχομαι; Ωραίααααα...
Στο λεωφορείο, όμως είναι κι ένας άλλος γείτονας (είμαστε καμπόσοι το ξέρω, είναι μεγάλα κτίρια) Σουηδός κι αυτός, που τον είχα δει μόνο μιια φορά. Και αρχίζουνε με την Ιρανή τα γυναικουλίστικα και τα "βρε φιλενάδα!!!" και τα "άντε μωρή από δω" και τα τοιαύτα. Στα σουηδικά τα λέγανε βέβαια, αλλά εγώ τα καταλάβαινα, τέτοια λέγανε. Χαριτοδιπλωμένος το λοιπόν ο Σουηδός...
Ωστόσο, το παλικάρι δεν ήρθε μαζί μας, αλλά μας αποχωρίστηκε σύντομα. Εγώ με τα δυο κορίτσια πήγαμε σε ένα μπαράκι, που τις περίμενε μια παρέα, Σουηδοί αμιγώς, αλλά καλά παιδιά (παρόλα αυτά έπρεπε να την καταλάβω από κει την γκαντεμιά μου, στις πέντε Σουηδέζες, μια αντικειμενικά ωραία δεν ήτουνε!!!). Τεσπα, ήπιαμε το πιοτί μας, αυτοί τις μπύρες τους δηλαδή, ψιλοκουβεντούλα και τα λοιπά, να μην πολυλογώ, πάει μία η ώρα κι ανοίγουνε τα φώτα να κλείσει το μαγαζί. Τώρα εγώ, πρώτη νύχτα έξω, μου κακοφαίνεται να γυρίσω σπίτι από ΤΙΣ μία... Τι θα κάνετε κορίτσια; θα φύγουμε, εγω μου λέει η Ιρανή θα πάω στου Κένι (του χαριτοδιπλωμένου που ανέφερα παραπάνω) θες να ρθεις; Δε βαριέσαι λέω, από να γυρνάω μόνος μου, ας πάω εκεί που ξέρω δυο αθρώπους να πω μια κουβέντα, να ναι κάποιος να μου φυσήξει το μάτι αν χρειαστεί!!! (για όσους κατάλαβαν...)
Καταλήγουμε να βγούμε απο το μετρό (παρεπιπτώντως, εδώ έχει μετρό όλη νύχτα, κάθε νύχτα, καλή φάση) κάπου στο κέντρο, και αρχίζει η ιρανή τα τηλέφωνα με τον Κένι και να με τραβολογάει μια από δω μια από κει, να μην ξέρει που πηγαίνουμε και που βρισκόμαστε (3 χρόνια μένει στη Στοκχόλμη το βούρλο!!) και να της λέω δως τον μου να συνεννοηθώ εγώ, πιο γρήγορα θα τη βρούμε την άκρη! Τίποτα αυτή. Το πουτσόκρυο εντωμεταξύ πουτσόκρυο...
Με τα πολλά καταλήγουμε έξω από το μαγαζί που ήταν ο Κένι και βγαίνει και μας βάζει μέσα.
Παύση.
Γαμώ την τύχη μου την καριόλα, γαμώ την ευτυχία παπαγιαννοπούλου, γαμώ τα άστρα live, πού με έβγαλε η ρουφιάνα νομίζετε, πρώτη μου έξοδο στη Στοκχόλμη;;;; Που να χαιρετήσω το Ζέζα και το Μπόρδολο παρέα, αν έχεις το θεό σου, σε ΓΚΕΙ ΜΠΑΡ με πήγε η καρ...όλα, που να της κάτσει το κορν φλέηκς στο λαιμό και να μην κατεβαίνει, το καταλαβαίνεις;;;; Σε ΓΚΕΙ ΜΠΑΡ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ω, τι γινόταν εκεί μέσα! Ω, να είναι ΤΙΓΚΑ στις αδελφές και να μην χωράς να σταθείς και να χοροπηδάνε σα τα παρτσακλά από δίπλα σου!!! Ω, μάνα καημένη!
Είχε και δυο ζευγάρια κανονικά, από τα δικά μας, δε λέω, αλλά όλα τα άλλα, παιδιά, ήτανε... τι να σας λέω! Ω, σκουλαρίκια. Ω, αμάνικα. Ω, αγκαλιές και φιλιά. Ο Παράδεισος της αδερφής!! Και να έχω τον Κένι (που με το που με είδε με φίλησε στο μάγουλο, μην ξεχάσω να το πλύνω πριν ξαπλώσω...!!!) και μια άλλη αδερφή φίλο του να μου κουνιούνται και να μου κάνουν σκέδια!!!!
Γαμώ την Ευτυχία Καδή και τους Wailers! Γαμώ την κυπριακή κοινότητα του δήμου ζωγράφου! Γαμώ τα αδέσποτα!
Τέλος πάντων, τι να κάνω, να μην είμαι αγενής, γείτονας μου είναι το παιδί, σουηδία είναι εδώ, νορμάλ πράματα, ας πιω μια μπύρα και φεύγω. Τι το 'θελα;;; Η ρουφιάνα η Ιρανή, που το 'ξερε τη νίλα που έχω πάθει και επίτηδες δε με είχε προειδοποιήσει, να με κοιτάει συνομωτικά και να γελάει και να μου λέει "μπορεί να σου φέξει απόψε" και να μου δείχνει πότε τον ένανε και πότε τον άλλονε τις αδερφές που περνούσανε και να μου κάνει νόημα "σ' αρέσει αυτός;". Πώς δεν την έπνιξα τη ρημαδοπουτ...να, δεν ξέρω, που να χτυπάει το ξυπνητήρι της κάθε βράδι μοναχό του όποτε θέλει, από τις 3 μέχρι τις 5.30 και να μην κλείνει....
Κι από δίπλα να μου χορεύει σα ξεκούρδιστο ο φίλος του Κένι, που πραγματικά λυπόμουνα που δεν τον έβγαζα φωτογραφία να σας τον δείξω, πιο γελοία φάτσα παιδιά δεν μπορεί να υπάρξει (ανταγωνίζεται σοβαρά τη δική μου). Εγώ εντωμεταξύ ήμουνα παγοκολώνα, αγγούρι, να μην πάρει κανείς θάρρος και μου πει κανένα "λύγισ' τη μεσούλα σου ομορφόπαιδο" κι έχουμ' άλλα, οπότε σε μια στιγμή τι γυρνάει, παιδιά, και μου λέει;
"Where are your dance moves"???
"I left them at home!" του λέω...
Από κει κι έπειτα λέω εγώ παιδιά την κάνω, κάτσε έρχομαι κι εγώ μου κάνει η #@&%$%ιρανή, να μη γυρνάει μόνη της, και φεύγουμεεεεεε.....
Και να την έχω σ' όλη τη διαδρομή να μου γελάει και να με κοροιδεύει και να φωνάζει δυνατά μες στον κόσμο, πώς κάνεις έτσι, σε γκέι μπαρ πήγες, δε χάλασε ο κόσμος!!! Γαμώ τα ραδιοκασετόφωνα και τους αερόσακους γαμώ! Τέλοσπάντων, για να τελειώνουμε. γιατί πήγε πέντε η ώρα, άκου να δεις της λέω, το σημερινό στο χρωστάω και θα το πληρώσεις και ούτε να το ξεχάσω πρόκειται, και ο βασικός λόγος (το ήξερα ήδη στο μυαλό μου) που δε θα το ξεχάσω ποτέ, είστε εσείς, μ...νόπανα, που θα με κοροϊδεύετε και θα γελάτε στον αιώνα τον άπαντα, που να σας χαιρετήσουνε, και θα το κάνετε ολόκληρο θέμα... Μια τόση δα εξοδούλα, μια ωρίτσα σε ένα μπαράκι, σιγά τα αυγά...
Λοιπόν, ακούω ιδέες, τι θα της κάνω της Ιρανής; Για πείτε...
Υ.Γ: Ξέχασα να αναφέρω ότι είχε και γυναίκες μέσα, οι πιο πολλές φαινόντουσαν ότι ήταν guys (όπως μου είπε η ιρανή), αλλά ήτανε και δυο κουκλάρες... πςςς!! Που έλεγες "το κόβω και γίνομαι λεσβία τωραδά, επιτόπου!!!!"
Λοιπόν αυτά για αρχή από τη μακρινή Σουηδία, φιλάκια αγάπες μου!!!! BYEEEEE!!!!OYYOYOYYYYY!!!
ΥΓ 2: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους γκέι, ο λόγος που υπερβάλω λίγο είναι για να γελάσουν οι φίλοι μου και όχι γιατί ήρθε και το τέλος του κόσμου...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
