Σουηδία Μέρος Γάμα (μωρέ τη διπλωματική...:)))

Ήτανε μήνας Απρίλιος που η μικρή Αυστριακή μου πήρε τα μυαλά και κάπου τα έκρυψε.

Έτσι άρχισαν τα πέρα-δώθε Ουψάλα-Στοκχόλμη...

Εγώ έψαχνα να βρω τι ήταν αυτό που με είχα μαγέψει πάνω της... (εδώ η παμπάλαια έδρα όπου διδάσκονταν ανατομία όταν η ιατρική ήταν στις αρχές της...)

Στις 30 του Απρίλη ήταν η περίφημη γιορτή "Valborg" στην Ουψάλα. Ο ερχομός της άνοιξης!
Χιλιάδες κόσμου μαζεύτηκαν να δουν τον αγώνα με τις αυτοσχέδιες βάρκες που θα τσακίζονταν στον καταρράκτη...

Να ακούσουν τις συναυλίες...

Και να μεθύσουν... (μαζί και ο Πάτρικ!!!)

Μικροί και μεγάλοι διασκέδαζαν με την καρδιά τους...

Ενώ κάποιος βρήκε την ευκαιρία να ξεφορτωθεί ένα καναπέ που τον ταλαιπωρούσε...

Αν και ξέχασε να προειδοποιήσει αυτούς που ακόμα κάθονταν!!

Εγώ βρήκα την ευκαιρία μου να κατακτήσω τη Χριστίνα. Επιστράτευσα τις καλύτερες χορευτικές μου κινήσεις...

Την απαστράπτουσα εξυνάδα μου...

Το σιδερένιο θάρρος μου (εδώ μια απόπειρα να σώσω τον μεθυσμένο Πατρικ...)

Και την έκανα να καταλάβει ότι πεθαίνω γι' αυτήν...

Όπως καταλαβαίνετε, ήταν αδύνατο να αντισταθεί... Ποια θα μπορούσε άλλωστε;

Ήμασταν γεννημένοι ο ένας για τον άλλονα... Δε χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω απ'το δάχτυλό μας!

Μια μέρα βέβαια που ήρθε ο Ντίνο με την παρέα του στη Στοκχόλμη...

Και παρόλο που ένα dvd που μετράει προβατάκια με είχε κάνει να νυστάξω πάρα πολύ...

Και παρά το σκληρό ανταγωνισμό από τον Ισπανό Εουχένιο...

Φρόντισα να μας έχουνε και στην Ιταλία σε εκτίμηση... ;)

Βέβαια τα αισθήματα μου για τη Χριστίνα δεν αλλάζουν (έτερον εκάτερον...)
Μάλιστα την πήγα και στο μουσείο μοντέρνας τέχνης στη Στοκχόλμη.. (μη χέσω!)

Όταν την επισκέφτηκε η ταιριστή παρέα της!

Ήταν πια πολύ αργά να πείσουμε κανέναν για τη σοβαρότητά μας...

ΤΟ BE CONTINUED

Σουηδία Μέρος Βου' (Μαρτιος - Απρίλιος)

Στις 25 του Μάρτη πήρα ένα πλοίο...

Που θα μπορούσε να είναι και παγοθραυστικό...

Και με πήγε στην Αγία μου Πετρούπολη (και θαυμαστά τα τέκνα σου...)

Εκεί, φρόντισα να κάνω τους κατάλληλους φίλους... (Φραντσέσκο και Ντίνο)

... και μαζί ανακαλύψαμε ότι η Αγ. Πετρούπολη είναι μια πολύ ωραία πόλη...

Ή μάλλον... μια πανέμορφη πόλη...

Η οποία μας χάρισε υπέροχες αναμνήσεις...

... που έκαναν την επιστροφή μας κάπως μελαγχολική...

Έτσι, μετά από δέκα μέρες αποφάσισα να πάρω το "πλοίο της Αγάπης" (trombo-nave για τους Ιταλούς, γ...κάραβο δηλαδή) για τη Ρίγα της Λετονίας...

Εκεί γνώρισα τη Χριστίνα κι ένα παιδί που είχε τις μασχάλες του ανάποδα...

Κι αφου γυρίσαμε την όμορφη Ρίγα..

Κατάλαβα ότι ήταν ο άνθρωπός μου...

Και της λέω: "You are my human"...

TO BE CONTINUED...

Σουηδία Μερος Άρφα (Ιαν 2010 - Μαρ 2010)

Εδώ ξεκινάει το ξετύλιγμα του κουβαριού που αναφέρεται στην παρουσία μου στην ξενιτιά, παρόλο που δεν έχει τελειώσει ακόμα. Θα προσπαθήσω να αναφέρω μόνο τα χάιλάιτς...

Πρώτο βράδυ στο ξενοδοχείο και δοκιμάζω τα ισοθερμικά μου εσώρουχα... ατςςς... μια πολύ σέξι παρουσία...
Η θέα από το δωμάτιό μου

Η σχολή μου

Οι πρώτοι μου φίλοι Jeenwook και Alex

Οι πολυαγαπημένοι μου γείτονες
Τότε ήτανε που ήρθε ο Δημήτρης (ο αριστερός είναι!!!!)
Και βγήκαμε κιόλας με την Άννα και τη ΝταϊάνΚαι φυσικά ένας Δημήτρης δεν περνάει απαρατήρητος...
Ενώ εμένα με θαύμαζε κι ο Κωστάλας ακόμα!!

Τι να κάνει κι αυτός όμως, έφυγε πριν παγώσει για τα καλά!
Και τότε ήρθε η μάνα μου! (κάπου στο βάθος ήταν το σπίτι μου)
Τι ήρθε να κάνει δεν ξέρω... πως δε τη χάσαμε σε καμιά χιονοστοιβάδα!
Ή πώς δεν έπεσε μες στη λίμνη όπου περπατούσε καθε πρωί για να πάει στα γειτονικά νησιά.
Εγώ έψαχνα τρόπους να την παλέψω...
Οπότε το'ριξα στο χορό (αντί για το ποτό)...

TO BE CONTINUED...

Ένας σκύλος ήρθε απόψε απ' τα σκαλιά...

Πιστεύω ακράδαντα ότι θα ήταν πολύ καλή ιδέα και πρωτοποριακό για τον τόπο, εάν σε κάποιο σταθμό του μετρό της Αθήνας, έπαιζαν από τα μεγάφωνα συνέχεια βαριά λαϊκά στο φουλ. Καζαντζίδη, Μπέλλου, Διονυσίου, τέτοια... Π.χ. στο Μοναστηράκι.

Και όταν θα έμπαινες στο τρένο η ανακοίνωση θα έλεγε: "Επόμενος σταθμός Μοναστηράκι. Ένας ο σταθμός..."

Επίσης από τα μεγάφωνα θα ήπρεπε να ακούγονται και αφιερώσεις. Να μπορείς δηλαδή να πας στον υπάλληλο και να του πεις "βάλε 'Τα μαύρα μάτια σου' αφιερωμένο από τον Νώντα στην Κούλα, με υπερβολική αγάπη".

Πιστεύω ότι στο σταθμό αυτό θα ήπρεπε συνταυτοχρόνως να ύπαρχαν τραπεζάκια σιδερένια και ξύλινες καρέκλες όπου θα σερβίρετο λεμονάς, ουζομεζές και τσιπουράκι. Να διατίθεντο επίσης τάβλι, χαρτιά σημαδεμένα, χαρτιά ασημάδευτα, χαρτιά ασυμμάζευτα, ναργιλές και ζάρια (κόκαλα).

Το να μαχαιρώσεις τον άλλονε στο γόνατο θα ετιμωρείτο με πρόστιμο 40 φορές επί την τιμή του εισιτηρίου. Μαχαίρωμα οπουδήποτε αλλού (πχ στο αυτί, στο σπίτι, στο γραφείο) θα ετιμωρείτο με παραδειγματικό ξούρισμα του μύστακος και με δωρεάν εγγραφή σε γυμναστήριο.

Το Πρότζεκτ αυτό θα μπορούσε να επεκταθεί και σε άλλους σταθμούς ανάλογα με την τριγύρω περιοχή. Στο Γκάζι πχ να ακούγονται μοντερνο-γκέι μπιτάκια και οι αφιερώσεις να λένε "ο Τόλης αφιερώνει στον τζουτζούκο του". Ή στον Ευαγγελισμό να ακούγονται τραγούδια για αρρώστους, ηλικιωμένους, ετοιμοθάνατους, ετοιμόγεννους και ετοιμοπαράδοτους και οι αφιερώσεις να λένε "Τα τέκνα, η σύζυγος, τα αδέρφια και τα εγγόνια αφιερώνουν με πολλή αγάπη στον αγαπημένο μας πατέρα, σύζυγο, αδερφό και παππού το 'Αν σε χάσω"...

Δεν ξέρω πως σας ακούγεται η πρότασή μου αυτή, εγώ πάντως θα επιμείνω και θα την υπερασπιστώ με πάθος και μπρίο. Αν χρειαστεί θα καταφύγω και σε προσφυγή. Ελπίζω να μη χρειαστεί.